ავტორები | რედკოლეგია | გამოწერა | კონტაქტი
შემთხვევითი მასალა
ლიტ. უწონადობა
 სიახლეები
პროზა

მამაჩემი

ივა ფეზუაშვილი
19.04.2014

   


იდიოტი, კრეტინი და  დებილიათქო. დედაჩემმა ტუჩებზე ხელი მომარტყა, მეტჯერ აღარ გაიმეორო ეგ სიტყვებიო, ღირსიათქო. კიდევ ერთხელ გითქვია მამაშენზე ეგრე და მაგრად მოგხვდება იცოდეო. საბანი გადავიფარე და კედლისკენ გადავტრიალდი, დედაჩემმა დაიძინე ეხლავეო, ეხლავე როგორ დავიძინო? როცა დამეძინება დავიძინებთქო. დედა ოთახიდან გავიდა, მე კიდევ ცოტა ხანი ჭერზე მიწებებულ ფოსფორის ვარსკვლავებს ვუყურებდი. ექვსიდან ხუთი ვარსკვლავი არ ანათებდა, მამაჩემმა ეს იმიტომ რომ სინათლე არ მოხვედრია ჯერო, აი ნახე ხვალ მთელი დღე დაიტენება და ღამე გაანათებსო, ბიძაჩემმა კი მგონი ბრაკი შემოგტენესო. მეც ვფიქრობ რომ ეს ვარსკვლავები არ გაანათებს, ან საერთოდ ოთხი წლის ბიჭს რატომ უნდა აჩუქო ჭერზე მისაწებებელი ვარსკვლავები, მამაჩემმა გუდიან კაცებისგან დაგიცავსო. მე კიდევ უკვე დიდი ხანია რაც ბუების და ეგეთების აღარ მჯერა, მაგრამ რომ არ ვჭამ ბებიაჩემი “არ მინდა პაპა” - თი მაინც მაშინებს, რათქმა უნდა არ მეშინია, ჯერ ერთი იმიტომ რომ ეს არ მინდა პაპა მარტო მაშინ ჩნდება როდესაც ბავშვები საჭმელზე არ მინდას ან აღარ მინდას ამბობენ, და  რაც მე საჭმელზე უარი მაქვს ნათქვამი თავმოყვარე ბოროტი კაცი  აქამდე გამოჩნდებოდა უკვე, მეორეც იმიტომ აღარ მჯერა რომ ეს არ მინდა პაპა კედლებიდან გამოდის და ჩვენ ახალ გარემონტებულ ბინაში ვინმემ კედლები რომ გამოამტვრიოს ან თუგინდ შპალერი ჩამოხიოს, მამაჩემი საკუთარი ხელით დაახრჩობს, ასე რომ არ მინდა პაპა  რომც არსებობდეს მე ვერაფერს ვერ მიზამს და საერთოდ მამაჩემი პოლიციელი და არ მინდა პაპას კი არა ნებისმიერს დაიჭერს… ვერ ვიტან მამაჩემს, დათვრება და რაღაც სისულელეებს აკეთებს,  მინდა რომ შევაგინო მაგრამ ვერ ვაგინებ, ჩემთავთან მერიდება, გინებისთვის ძალიან პატარა ვარ.

სულ ორი ახალი წელი მახსოვს შარშანდელი და ეს.  ეს ყველაზე საშინელი ახალი წელია. დედაჩემმა და მამაჩემმა საშინელი საჩუქრები მაჩუქეს, ხო დედაჩემმა და მამაჩემმა. თოვლის ბაბუა რომ არ არსებობს შარშან გავიგე, არადა დედაჩემი მთელი წელი მაწერინებდა არ არსებული კაცის სახელზე წერილებს, წერაც რომ არ ვიცი ჯერ? რაღაცეებს ვხატავდი,  მაინცდამაინც არც ხატვა გამომდის, სამაგიეროდ კონსტრუქტორებს ვაწყობ კარგად, მაგრამ დედაჩემმა მითხრა თოვლის ბაბუა კონსტრუქტორებს არ ღებულობსო, მანდ კი დავეჭვდი, თუ თოვლის ბაბუაა და ბავშვები ესე უყვარს, კონსტრუქტორები რატომ არ უნდა მიიღოსთქო მაგრამ არაფერი მითქვამს.

მეორე რამაც დამაეჭვა საბავშვო ბაღის ზეიმი იყო.  ჩამოძონძილი თოვლის ბაბუა მოგვიყვანეს, რომელიც არყის სუნათ ყარდა და მთვრალი მამაჩემივით ბოდიალობდა. არც ერთი ლექსი არ იცოდა ზეპირად და ჩემი წერილებიც არ ჰქონდა წაკითხული, კონსტრუქტორებს რატომ არ იღებთქო რომ ვკითხე პასუხი ვერ გამცა, საბოლოოდ კი საბავშო ბაღის თოვლის ბაბუა კარისკაცი ელშანა გამოდგა, ეს ყველაფერი ბაღის ტუალეტში გავიგე, ზეიმს მერე ფისი-ფისი მომინდა აბაზანაში კი თოვლის ბაბუის ფორმაში გამოწყობილი კარისკაცი შემრჩა ხელში, თურმე ტუალეტები არევია და მასწავლებლების მაგივრად ბავშვებისაში შემოსულა. საშინელი სანახაობა იყო.

ისე მასწავლებლებს ტუალეტი რათ უნდათ არ მესმის ისინი ხო ყაყებს არ აკეთებენ?  ყოველშემთხვევაში ჩემი მასწავლებლები ტუალეტში არ დადიან. დედაჩემს რომ ვუთხარი მგონი თოვლის ბაბუა არ არსებობს იმიტომ რომ ეს თოვლის ბაბუა კი არა ჩვენი კარისკაცი იყოთქო დამამაშვიდა, მართალი ხარ, მაგრამ ეგ იმას არ ნიშნავს რომ თოვლის ბაბუა არ არსებობსო, უბრალოდ ნამდვილ თოვლის ბაბუს ეხლა არ ეცალა სხვა ბავშვებსაც ხომ აქვთ ზეიმი და იქ იყოო, ის სხვა ბავშვები ჩვენზე უკეთესები რითი არიან თოვლის ბაბუ იმათთან რომ წავიდათქო? ამაზე მამაჩემმა მიპასუხა სხვა ბავშვების მშობლები უფრო მეტ ფულს იხდიან და ესენი ფულს ისე უჭერენ ტრაკით კაკალს გაატეხინებო, მერე დედაჩემმა მამაჩემს თვალები დაუბრიალა, რეებს ლაპარაკობო, მამაჩემმა კი თავზე ხელი გადამისვა და დამაწყნარა ნაღდი თოვლის ბაბუ ჩვენთან ოცდათერთმეტში მოვა, შენ არ ინერვილოო. მე არ ვნერვიულობდი მაგრამ მაინტერესებდა ტაკოთი კაკალი როგორ შეიძლება გაგეტეხა და რა დასამალია საღამოს სახლში მისულმა ვცადე კიდეც. არაფერი არ გამომივიდა. საშინელი კაცია მამაჩემი რეებს მასწავლის?

ოცდათერთმეტში თოვლის ბაბუა მართლა მოვიდა, მამაჩემი, ბიძაჩემი, ბაბუაჩემი და მათი მეგობრები რომლებიც ჩვენთან მარტო ქეიფების დროს მოდიოდნენ უკვე მთვრალები იყვნენ. თოვლის ბააბუას რატომღაც სანტა კლაუსივით ეცვა, დედაჩემს ვუთხარი კიდეც ეს თოვლის ბაბუა არ არის სანტა კლაუსიათქო, დედამ ისევ თოვლის ბაბუის მოუცლელობა მოიმიზეზა და მითხრა რომ სანტა კლაუსი იგივე თოვლის ბაბუა ოღონდ ლაპლანდიელი, რომ ვკითხე თუ ლაპლანდიელია ქართულად რატომ ლაპარაკობსთქო არაფერი არ მიპასუხა. ეს სანტა კლაუსი უფრო უკეთესია ვიდრე ბაღის თოვლის ბაბუა, უფრო ახალგაზრდაც არის და თოვლის ბიძიას უფრო გავს და უფრო გამხდარიცაა, თან ბაღის თოვლის ბაბუიამ ნუგა და დათუნია კამფეტები და რაღაც საშინელი სათამაშო მომიტანა, ამან კიდევ რომ გახსნა წითელი ტომარა იქიდან რა აღარ ამოიღო - დინსტაციური პულტით სამართავი მანქანა, იარაღები, პოლიციელის ნაბორი, სახატავი რვეული და ფლომასტერები და ძალიან ბევრი შოკოლადი, არა სანტა კლაუსი თოვლის ბაბუას ნამდვილად სჯობს, თან ამ სანტას ვკითხე ნამდვილი სანტა ხარ თუ მისი შემცვლელითქო, ნამდვილი ვარო, ყაყებს შვებითქო, არა რას ამბობო, არც ჩემი მასწავლებლებ არ შვებიან ყაყებსთქო, მაგათაც მივუტან საჩუქრებსო, მაგრამ შენ ამდენი საჩუქარი რომ მიიღე ლექსები არ უნდა მითხრაო? ვერ ვიტან ლექსებს და სუფრაზე დგომას, მაგრამ ამდენი საჩუქრის მიღების შემდეგ უარს ვეღარ ვიტყოდი. მამაჩემმა სუფრაზე დამაყენა, დედაჩემმა ხელები ფეხების გასწვრივ მიმაბჯენინა, ბებიაჩემმა წელში გამმართა, ბაბუაჩემმა აბა ჰე დაიწყეო და მეც დავიწყე, ნაძვის ხეო, ნაძვის ხეო… ძალიან ცუდად ვამბობ ლექსებს, ჩემი ბაღელები ბევრად კარგად ამბობენ, მაგრამ ტაში მაინც დამიკრეს, ლექსის გამო თოვლის ბაბუამ კიდევ ერთი საჩუქარი, ირმებიანი ჯემპრი მაჩუქა, წინა საჩუქრების მერე ჯემპრი აღარ გამხარებია, ან საერთოდ რომელ ბავშვს უხარია ჯემპრი? ეს აშკარად ბებიაჩემის საჩუქარი იქნება და უბრალოდ სანტას შეაპარა. კი ეგრე იქნება.

მამაჩემმა, ბიძაჩემმა და ბაბუაჩემმა სანტა მაგიდასთან მოიპატიჟეს, ის თავიდან უარზე იყო, მეჩქარება სხვა ბავშვებთანაც ვარ მისასვლელიო, მაგრამ მამაჩემმა დაიჟინა გინდა თუ არა ერთი ჭიქა დაგვილიეო. საერთოდ მამაჩემი რამეს რომ გადაწყვეტს ვერაფრით ვერ გადააფიქრებინებ, თან როხ-როხა და ძალიან ბრაზიანი ხმა აქვს, რამეს თუ ვაშავებ ერთს რომ შემომხედავს ეგრევე ვჩერდები, მეშინია, არა კი არ მეშინია უბრალოდ რაღაცნაირი გრძნობა მაქვს, არ მინდა რომ გაბრაზდეს და თავის როხ-როხა ხმით მეჩხუბოს, როგორც კი მეჩხუბება ეგრევე ტირილი მივარდება, პრინციპში ჩხუბიც არაა საჭირო, ერთს რომ დამიბღვერს ეგრევე ვშინდები, ტირილი მეწყება და უსიტყვოდ ვუსრულებ ყველაფერს. ესე რატომ მემართება არ ვიცი. დედას, ბებიას, ბაბუას და ბიძაჩემსაც კი იმდენს ვუბედავ რამდენიც მინდა, მაგრამ მამაჩემს? სიტყვასაც ვერ ვეუბნები.

ვერც სანტა კლაუსმა გაუძლო მამაჩემის ბრაზიან მზერას და როხ-როხა ხმას და მაგიდასთან დაჯდა. ბაბუაჩემმა ეგრევე ყანწი მიაწოდა, ჩვენი ყანწები კი სახუმაროს აქმე არ არის, ყველაზე პატარაშიც კი ლიტრზე მეტი ღვინო ეტევა. სანტამ ყანწს რომ შეხედა სახე შეეცვალა, ძალიან შემეცოდა, ლაპლანდიელი სანტა ქართულ ღვინოს არ იქნება შეჩვეულითქო ვიფიქრე. მართალიც აღმოვჩნდი. მაგრამ რაც მან გააკეთა მაგას ნამდვილად არ ველოდებოდი. ჩვენთან ქეიფის დროს ბევრი უგონოდ მთვრალი, ბევრი გათიშული, ბევრი ჩაძინებული ადამიანი მინახავს მაგრამ რაც სანტას დაემართა, ჩვენს სახლში პირველად მოხდა. ყანწს მერე ეგრევე განსხვავებული დაალევინეს, მერე ბაბუაჩემის იმ კალოშით დალიეს რომლითაც ის თბილისში ჩამოვიდა, ამ კალოშს ბაბუა განსაკუთრებულად უფრთხილდება, ესეთი ნივთი ყველას უნდა გვქონდეს რომ გვახსოვდეს რანი ვართო, აგერ მე კალოშიებით ჩამოვედი და რამდენს მივაღწიეო ამბობს ხოლმე ბაბუა, მართლაც ბევრს მიაღწია, თითქმის ყოველ კვირა ოცამდე ადამიანს თავისი ფეხსაცმლით ღვინოს ასმევს. დარწმუნებული არ ვარ მაგრამ მგონი ბაბუას ის კი არ მოსწონს რომ “რანი” იყო ეგ ახსოვს არამედ ის რომ მისი კალოშიოთ სხვამს ხალხი ღვინოს და თან იჯერებენ რომ რაღაც მნიშვნელოვანს, უფრო სწორად, რა ქვია იმ სიტყვას? სიმბოლიზმს აკეთებენ, უფრო სწორად სიმბოლურს.

სანტამ კალოში რომ გამოცალა, მაგიდაზე ხელი დაარტყა და ყვირილი დაიწყო, ჯერ წვერი მოიშორა სახიდან, შემდეგ კოსტუმი გაიხადა, შემდეგ მამაჩემს გადაეხვია, შემდეგ ბაბუაჩემს, ბიძაჩემს, ბებიაჩემს და ბოლოს დედაჩემს წელზე მოხვია ხელი, ხელში აიყვანა და დააბზრიალა, ბოლოს კი საკოცნელად გაიწია. ამაზე მამაჩემი გადაირია, შენო? შენ დედას ასე და ისეო, აგინა, მერე დაარტყა, მერე ისევ აგინა, მერე სანტამ დაარტყა, მერე სანტას ბიძაჩემმა შეაგინა, მერე სანტამ შეაგინა ბიძაჩემს, მერე ბიძაჩემმა სანტას დაარტყა, მერე სანტას მოქნეული მუშტი ბებიაჩემს მოხვდა, მერე ამაზე ბაბუაჩემი გადაირია სანტა ხელში აიყვანა და იატაკზე დაანარცხა, ზემოდან დააჯდა და კალოში ურტყა, რამდენი აგრესია იყო ორ-სამ წუთში, მერე სუფრის წევრებმა ძლივს გააშველეს მოჩხუბრები, მაგრამ სანტა არ წყნარდებოდა, მეო სულ სანტა კლაუსი კი ვყოფილვარ, ბრელოკა ვარ მასიველიო, ამაზე მე გადავირიე და დედაჩემს მივადექი, აბა ლაპლანდიიდან არისო რომ მითარითქო? დედაჩემმა ეხლა მაგის დროა? თავში ჭკუა თუ გაქვსო? კიდევ მე მაქვს თავში ჭკუა? აგერ ბაბუაჩემი კალოშს ურტყამს ბრელოკას რომელიც სანტა კლაუსი მეგონა და თურმე კიდევ მე ვყოფილვარ უჭკუო.

მოკლედ იმ დღის მერე არც თოვლის ბაბუის და არც სანტა კლაუსის აღარ მჯერა. მაგრამ შარშანდელის მიუხედავად წლევანდელი ახალი წელი მაინც ყველაზე საშინელი იყო. ეს დღე ალბათ მთელი ცხოვრება მემახსოვრება, საშინელი კაცია მამაჩემი ! მინდა რომ დებილოზე და იდიოტოზე ცუდი რამე ვთქვა მაგრამ არ შეიძლება, ჩემხელა ბავშვები ცუდ სიტყვებს არ ამბობენ. ბაღში გვყავდა ერთი ბიჭი იგინებოდა და მერე მაგის გამო ფილტვების ანთება დაემართა. ფილტვების ანთების დროს კი ნემსებს გიკეთებენ, მე კიდევ ნემსების მეშინია, ერთხელ გამიკეთეს ნემსი და ძალიან მეტკინა. რომ მახსენდება ეხლაც მტკივდება ის ადგილი.

არ მეძინება, ეს ვარსკვლავები მაინც ანათებდნენ, რა საშინელი საჩუქრები მივიღე, გაფუჭებული კედელზე მისაწებებელი ვარსკვლავები და დათუნია ყულაბა, ამას ისევ ბებიაჩემის მოქსოვილი ჯემპრი მირჩევნია. ოთახთან ფეხის ხმები გავიგე, სასწრაფოდ კედლისკენ გადავტრიალდი, ვითომ მძინავს. მთვრალი მამაჩემი იქნება , შემოვა ეხლა და დაიწყებს რაღაცეების ბოდიალს, რა გატირებდა კაცი არ ხარ, ძმები არ ვართ და ეგეთებს, ძმები როგორ ვართ მამაჩემია და რას ქვია რა მატირებდა, სატირალი იყო და ვიტირე.

ოთახის კარი გაიღო და ვიღაც შემოვიდა, კარადას მიეჯახა და ბარბაცით წამოვიდა საწოლისკენ, ფეხებთან ჩამომიჯდა. ეს უფროსები ვერ არიან ცოტა, ხომ ხედავ მძინავს რას ჩამომიჯექი, მოვლენ გაგაღვიძებენ და მერე უკვირთ რატომ არ გძინავსო. ეხლაც ეგრე მოხდა. ოთახში შემოსული კაცი ბაბუაჩემი აღმოჩნდა, იმდენ ხანს მეძახა, ბაბუუ, ბაბუუუ რომ ბოლოს უკვე აზრი აღარ ჰქონდა თავის მომძინარებას, თან ბაბუაჩემს ხმაზე ეტყობოდა რომ სანამ არ გავხედავდი, თავს არ დამანებებდა, მეც თვალების ფშვნეტით გადმოვტრიალდი და ბრაზიანად ვუთხარი რა გინდათქო, გაწყენინეთ შვილო არაო, ვერ არიან, მამაჩემი ძმას მეძახის და ბაბუაჩემი შვილს, ბებიაჩემი სულ ურევს ჩემს ასაკს და ყოველთვიის ერთი წლით მეტს ამბობს, რატომ შვებიან ესე ვერ გავიგე, მგონი დაავიწყდათ როგორები იყვნენ ბავშვობაში, ან ბავშვობიდან ესეთები არიან, არ ვიცი. ბაბუაჩემი საკოცნელად გამოიწია, ღვინის და საჭმელების სუნად ყარდა, სუნთქვა შევიკავე რომ არ გავგუდულიყავი, ეს სუნთქვის შეკავება ჩემმა ბაღელმა გოგომ მასწავლა, იმასაც კოცნიან მთვრალი კაცები და ისიც ვერ იტანს ღვინის სუნს.

ბაბუაჩემმა იმდენი მკოცნა რომ უჰაერობისგან კინაღამ გავიგუდე, მერე ღუტუნი დამიწყო. ეს ღუტუნი კიდევ რა იციან, გინდა არ გინდა მაინც გაგაცინებენ, უსამართლობაა! იქნებ სულ არ გეცცინება, აი მე არ მეცინებოდა, მაგრამ ბოლოს ვეღარ გავუძელი და ავხარხარდი, ბაბუაჩემმა კი ჩემი სიცილი შერიგების ნიშნად მიიღო, იმდენს კი ვერ მიხვდა რომ ღუტუნის გამო ვიცინოდი. ბაბუ არ გვიწყინო, შენი გაბრაზება არ გვინდოდაო, შენ ვინც გაგაბრაზებს იმას დედას ვუტირებთო. თქვენ გამაბრაზეთთქო. ბაბუ მე დედა აღარ მყავს ცოცხალი და სახლში რომ მივალთ ბებიაშენს ერთს კარგად დავჟეჟავო. ამაზე მართლა გულით გამეცინა. ბაბუამ წვერები მოისრისა და ლაპარაკი გააგრძელა. აი მე ხომ მაქვს ჩემი კალოში, შენ შეგიძლია ეგ ყულაბა გქონდეს და მამაშენი აიძულო ყოველ წელს დალიოს მაქედანო. კიდევ ერთხელ გამაცინა, კიდევ ერთხელ მაკოცა, კიდევ ერთხელ შევიკავე სუნთქვა და ბაბუა ოთახიდან გავიდა.

ბაბუას იდეაზე დავიწყე ფიქრი, მშვენიერი ხერხია მამაჩემის დასასჯელად მაგრამ ყოველ წელს ამ სირცხვილს რა აიტანს? ისევ ცრემლები წამომივიდა, რატომ გამიკეთა მამაჩემმა ესეთი რამე არ მესმის, დათვრება და ვეღარ ხვდება რას აკეთებს, მეგობრები კი ვერაფერს ვერ ეუბნებიან, ეშინიათ მამამ არ დაიჭიროს. ბიძაჩემი მამაჩემზე უარესია, მაგან მოიფიქრა თუ არ მოსწონს ეგ ყულაბა განსხვავებულად გამოვიყენოთო, მამაჩემს ძალიან მოეწონა ეგ იდეა, პირველი ჩამოტარება ყულაბა ღვინით აავსეს, ყველამ დალია ჩემი სადღეგრძელო, მამაჩემმა თქვა აქედან ისე ვერ წახვალთ მაგ ყულაბას თუ ფულით არ აავსებთო! მთვრალმა ბიძიებმა საფულეები ამოიღეს, ძალიან გამიხარდა, იქნებ იმ ფულით მაინც ვიყიდო რამე ნორმალურითქო, მაგრამ მამაჩემმა, ეხლა ხომ განსხვავებული დავლიეთო, მთვრალმა ბიძიებმა კი დავლიეთო! მამაჩემმა კიდე ეხლა მე მინდა რომ განსხვავებული სასმლით დავლიო განსხვავებულიო, ვერავინ ვერაფერი ვერ გაიგო, მამაჩემმა მე გადმომხედა, საშინლად ამიჩქარდა გული, ეგრევე მივხვდი რომ რაღაც ცუდი მელოდებოდა წინ, მაგრამ რაც მოხდა იმას როგორ წარმოვიდგენდი. რა მინდოდა? დამეჯერებინა დედაჩემისთვის და წავსულიყავი დასაძინებლად. მამაჩემმა ლოყაზე ხელი მომისვა, ჩამიხუტა, მაკოცა და მაგიდაზე ადიო მითხრა, აუ კაი რა მა, აღარ მინდა ლექსებისთქმათქო, მამაჩემმა ერთხელ კიდევ წყნარად მითხრა მაგიდაზე ახტიო, კიდევ უარი რომ ვუთარი უკვე ბრაზით გადმომხედა და ეგრევე ავხტი მაგიდაზე, მამაჩემმა წელზე ხელი შემომხვია, ძალიან მთვრალი იყო კინაღამ დამაგდო, ბაბუას რომ არ შევეკავებინე მაგიდაზე დავეცემოდი და საცივში მთვრალი კაცივით ჩავყოფდი თავს. მამაჩემი თვალებს ვერ ასწორებდა ისეთი მთვრალი იყო, ორი ჭიქა ლიმონათი დამისხა და დალიეო მითხრა, ჭიქა მოვიყუდე მაგრამ მამამ გამაჩერა, სადღეგრძელოს გარეშე დალევა ვის გაუგიაო, თქვენ გაგიმარჯოთთქო ვთქვი და ორივე ჭიქა გამოვცალე, მამაჩემმა მაკოცა და  მთვრალ კაცებს ყვირილით უთხრა, ესო - ჩემზე ანიშნა - ეს ჩემი ძმა, ჩემი შვილი და ჩემი ვაჟკაცი კაცი არისო, ვისაც არ გჯერათო? ყველამ კი როგორ არა გვჯერაო, მაგრა მამაჩემს არ ჯეროდა რომ მათ ჯეროდათ, შემომიტრიალდა, ლოყაზე მაკოცა და მიდი მამიკო ანახე შენი აიდი ბარათიო მითხრა. ისე შემრცხვა ლოყები ამიწითლდა, თავი ჩავხარე, მამაჩემმა ყბაზე თითი მომადო სახე ამიწია და ნუ გრცხვენია, ვისი გრცხვენია ამათიო? ესენი ჩვენი ძმები, შენი ძმაკაცები არიანო, მე ისევ თავი ჩავხარე და მამაჩემმა უკვე მკაცრად მომმართა, გინდა თუ არა აჩვენე აიდი ბარათიო, ბიძაჩემმა მიდი ბიჭი რა გერიდება ყველანი კაცებივართო, მთვრალმა ბიძიებმაც მხარი აუბეს მამაჩემს და ბიძაჩემს და მე ტირილი დავიწყე, მამაჩემმა ძალიან მკაცრად მითხრა ნუ ტირიხარ, რა არის სატირალი, კაცი არ ხარ? აჩვენე აიდი ბარათი ნუ მარცხვენო. ნუ მარცხვენო ისე მითხრა რომ შიშისგან კინაღამ ჩავიფსი. ცრემლები მოვიწმინდე მაგრამ ისევ ვზლუქუნებდი, შარვალი და რეიტუზი ჩავიხადე, საშინლად მინდოდა ფისი რამ დამალევინა ამდენი ლიმონათი, ეხლა აქ რომ ჩავიფსა მამაჩემი საშინლად მეჩხუბებათქო ვფიქრობდი. ტრუსიკი ჩავიხადე და ყველამ ტაშის დაკვრა დაიწყო, ეს რამხელა გქონია, შენ გაბია თუ შენ აბიხარო და ეგეთ უზრდელობებს მეუბნებოდნენ, მამაჩემმა კი ყულაბა აიღო და ყველა გააჩუმა. აი ეს არის ჩემი ვაჟკაციო, კაცია და არაფრის არ ცხვენია და არ ეშინიაო, მე კიდევ ცრემლები წამსკდა, ტრუსიკის ჩაცმა დავიწყე, მაგრამ მამაჩემმა გამაჩერა ყულაბა კუტუსთან მომიტანა და მითრა, მამი აქ მოფსი შენი ფისი-ფისებით განსხვავებული, განსხვავებული უნდა დავლიოო. ისე ავნერვიულდი რომ ფისი თავისით გამეპარა.

ისევ ცრემლები წამომივიდა, ამ დროს ოთახის კარი მამაჩემმა შემოაღო, ატირაბული რომ მნახა, კიდევ ტირიხარ შე სირისტიანოო? საშინელი კაცია მამაჩემი, იდიოტი, კრეტინი დებილი და… და დედამოტყნული.