სარკის ბილიკები





პოეზია

სარკის ბილიკები




თარგმნა ირაკლი ყოლბაიამ
 
I.
   და, რაც მთავარია, უცოდველად იყურო. ისე, თითქოს არაფერი ხდებოდეს, რაც აშკარაა.
 
II.
   მაგრამ შენ მინდა გიყურო მანამ, სანამ შენი სახე არ გაეცლება ჩემს შიშს, როგორც ჩიტი ღამის ბასრი პირიდან.
 
III.
   როგორც ვარდისფერი ცარცის გოგონა მეტისმეტად ძველ კედელზე, წვიმის მიერ უეცრად წაშლილი.
 
IV.
   როგორც როდესაც იშლება ყვავილი და ამჟღავნებს გულს რომელიც არ აქვს.
 
V.
   ჩემი სხეულისა და ხმის ყოველი ჟესტი, რათა ძღვნად მაქციონ, ტოტად, ქარმა რომ მიატოვა ზღურბლზე.
 
VI.
   დაფარე შენი სახის მეხსიერება იმის ნიღბით ვინც იქნები და დააფრთხე გოგონა რომელიც იყავი.
 
VII.
   ორივეს ღამე ნისლით გაიფანტა. ეს ცივი საკვების ჟამია.
 
VIII.
   და წყურვილი, ჩემი მეხსიერება წყურვილისაა, მე დაბლა, ფსკერზე, ჭაში, მე ვსვამდი, მახსოვს.
 
IX.
   დაეცე როგორც დაჭრილი ცხოველი, იქ, სადაც გამოცხადებების ადგილი იყო.
 
X.
   როგორც ის, ვისაც არაფერი უნდა. სულ არაფერი. პირი ამოკერილი. ქუთუთოები ამოკერილი. ჩემი თავი დამავიწყდა. შიგნით ქარია. ყველაფერი ჩარაზული და შიგნით ქარი.
 
XI.
   მდუმარების შავ მზეში სიტყვები მოოქრულან.
 
XII.
   მაგრამ მდუმარება ცხადია. ამისთვის ვწერ. მარტო ვარ და ვწერ. არა, არ ვარ მარტო. არის აქ ვიღაც, ვინც თრთის.
 
XIII.
   რომც ვთქვა მზე და მთვარე და ვარსკვლავი, ვგულისხმობ იმათ, რაც მე მემართება. და მე რა მსურდა?
   მსურდა სრული სიჩუმე.
   ამისთვის ვსაუბრობ.
 
XIV.
   ღამეს მგლის ყმუილის ფორმა აქვს.
 
XV.
   წინასწარ განჭვრეტილ სურათში დაკარგვის სიამე. მე წამოვდექი ჩემი გვამიდან, მე წავედი იმის საძებნელად, ვინც ვარ. პილიგრიმი ჩემი თავისგან, გავეშურე იმისაკენ, რომელსაც სძინავს ქარპირა მხარეში.
 
XVI.
   ჩემი უსასრულო დაცემა ჩემს უსასრულო დაცემაში, სადაც არავინ მელოდა, რადგან რომ შევხედე იმას, ვინც მელოდა, ვერ ვიხილე ვერაფერი ჩემი თავის გარდა.
 
XVII.
   რაღაც დაეცა მდუმარებაში. ჩემი უკანასკნელი სიტყვა იყო მე მაგრამ ვიგულისხმე მანათობელი განთიადი.
 
XVIII.
   ყვითელი ყვავილები ლურჯი მიწის წრეს ათანავარსკვლავედებენ. წყალი, ქარით სავსე, ცახცახებს.
 
XIX.
   დღის თვალისმომჭრელობა, ყვითელი ჩიტები დილით. ხელი სიბნელეს ნასკვავს, ხელი მიათრევს დამხრჩვალი ქალის თმას, რომელიც არ წყვეტს სარკეში მიმოსვლას. სხეულის მეხსიერებასთან დასაბრუნებლად, უნდა დავუბრუნდე ჩემს მგლოვიარე ძვლებს, უნდა გავიგო რას ამბობს ჩემი ხმა.
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.