ავტორები | რედკოლეგია | გამოწერა | კონტაქტი
შემთხვევითი მასალა
ლიტ. უწონადობა
 სიახლეები
პროზა

საკუჭნაო

ქრისტინე ბებია
19.11.2017

   


          _ მეგობრებო, გშიათ?

          _ არ გვეტყობა?!

          _ შიმშილისგან თვალებში ვერ იხედება, ალბათ.

          _ მშია კუბში! ცოტაც და, კუბოში ვიქნები ჩასაწვენი, შიმშილით ვკვდები!

          _ ჩვენც შენსავით შავ დღეში ვართ. გმირულად ვერ, მაგრამ მეგობრულად ერთად კი ვკვდებით!
          _ სიკვდილამდე თუ ერთ სურვილს შემისრულებდნენ, მის უდიდებულესობა სამეფო ხაჭაპურს ვინატრებდი, ყველი რომ უცვივა და გადმოყრილი აქვს, აი, აგერ, ნატოს ძუძუებივით!

          _ შენი ჭუჭუსავით ჭყინტი ყველი?

          _ შიმშილმა გონება გადამიკეტა და საჭმლის გარდა ვერაფერზე ვფიქრობ, თორემ ისეთს გეტყოდი, მოგაკეტინებდი! მე არა, მაგრამ შენ გაგიმართლა, გონების დაკარგვამდე რომ მშია.

          _ შენ რომ გიყურებ, თან მშიერს, თან მშიერი, ეს გამართლებაა?!

          _ უჭმელობის გამო ისედაც ნერვები მეწიწკნება და ნუ მეწიკვინები რა, ცუდად ვარ!

          _ შენ ზოგადად ვერ ხარ კარგად და უჭმელობას ნუ აბრალებ!

          _ გააჩუმეთ ეს თხა ვინმემ, მე ძალაც არ მაქვს!

          _ კარგი რა, ერთმანეთთან კინკლაობაში ნუ ხარჯავთ კინკილა ენერგიას!

          _ სიმართლე რომ ვთქვა, სამეფო ხაჭაპურს კი არა, გლეხურ ფენოვან ხაჭაპურსაც დიდი სიამოვნებით გავიგდებდი ახლა ყბებში!

          _ მარტო ფენოვანი ხაჭაპური დასაპლომბ კბილში ჩამრჩება. ფენოვანი სუფრა მინდა ახლა მე, თორემ ფენა-ფენა ჩამკეცა შიმშილმა.

          _ სულს მივყიდდი ეშმაკს კარგი სუფრის სანაცვლოდ!
          _ შენი ცოდვილი სული ისედაც ეკუთვნის ეშმაკს და არ დასჭირდება შენთან ვაჭრობა.

          _ და შენი სული რომ მივყიდოთ, უცოდველო?
          _ თუ ვიყო წინააღმდეგი რა! კარგ პურმარილში მხოლოდ ჩემს სულს კი არა, მთელი ჩემი შთამომვალობის სულებსაც წინასწარ გავყიდი.

          _ ლუდი მაინც დაგვალევინა!
          _ ზედმისწრებაა გაზიანი ლუდი ჩვენი ცარიელი კუჭებისთვის! ერთი ყლუპი ლუდიც ეყოფა ამ ჩემს აბუყბუყებულ მუცელს, რომ აფეთქდეს და გადმომაყრევინოს ნაწლავები.

          _ შენი არ მინდა, მაგრამ საქონლის ნაწლავ-შიგნეულობაზე არ ვიტყოდი უარს! ღორივით დავთქვეფავდი კუჭმაჭს და კუპატს!
          _ და ბოლოს ღორივითაც დააბოყინებდი, როგორც იცი ხოლმე.

          _ ნატო გვიშველისო, რაღაც დიდ იმედს ამყარებენ შენზე, ნატო და აბა, შენ იცი, გაამართლე იმედები, გვიშველე რამე!

          _ მე რა გიშველოთ?!

          _ რა რა გვიშველო, მთელ საქართველოს შენი იმედი აქვს, ნატო! მშვიდობა, უსაფრთხოება, კეთილდღეობა და ამბები...

          _ იმედი ბოლოს კვდება!

          _ დამრჩეს ოხრად იმედი, მომინელა შიმშილმა! ხაჭაპური და ლობიანი მისცა ახლა ჩემს საწყალ კუჭს მოსანელებლად?!

          _ ცხელ-ცხელ ხინკალზე რა აზრის ხარ?

          _ მევასება, ჩასაყლაპი ვინმეა!

          _ აუუუ, ნერწყვი მომადგა!

          _ თუ ღმერთი გწამს, არ გადმოაფურთხო, ჩაყლაპე!

          _ სხვა რა გზა მაქვს, საკუთარი ნერწყვის ყლაპვით ვატყუებ კუჭს!
          _ საკუთარ ნერწყვს კი არა, ქუჩაში გადმოფურთხებულ ნერწყვებსაც ხინკლის წვენივით შევხვრიპავდი, ისე მშია!

          _ ფუუუ...

          _ ფუუზე ფული გამახსენდა და წერტილი დაესვა ჩემს შიმშილისაგან გაფუჭებულ ხასიათს. ფული რომ გვქონდეს ახლა, სხვანაირ ფუუუს დავიძახებდით ცხელი ხინკლების გასაციებლად.
          _ კარგი ლობიანიც მაგრად გამისწორდებოდა!

          _ შენ გაისწორო და ჩვენ გაგვასწორო?!

          _ არა, რას ამბობ, მე ვაფშე არ მბერავს ლობიანი!

          _ გაგბერავს და, ჩვენც დაგიმატებთ, ცემით გაგბერავთ!

          _ ჩემი კუჭის ფეთქვა თუ გესმით?
          _ უკაცრავად, ყურადღება ვერ მოგაქციეთ, საკუთარი კუჭების ღრიალში ვერ გავიგონეთ.

          _ ყველა გზა რომში კი არა, კუჭში მიდის! კუჭის გვერდის ავლით შორს ვერ წახვალ, კუჭია მიზიდულობის ცენტრი და კუჭია დედამიწის ღერძი, კუჭზე ტრიალებს ეს დედამოტყნული დედამიწა!

          _ ჭამა, ჭამა, ჭამა, ჭამა... ნუ შეჭამეთ ტვინი რა!

          _ მეგობრებო, გინდათ, გაჭამოთ?

          _ გვაჭამო?!

          _ ჰო, გაჭამოთ!

          _ გვინდა რომელია?! მწვადებად გველანდება ერთმანეთი!

          _ ხბოს მწვადები უფრო მოგეწონებათ და წავედით რესტორანში!
          _ ბიჭო, რესტორნის ტრაკი თუ გქონდა, რას გვაკნავლე მშიერი კატებივით?!

          _ სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს!
          _ არ მჯერა! შიმშილისგან მელანდება თუ ღმერთმა გადმოგვხედა?

          _ ღმერთმა კი არა, გიომ გადმოგვხედა!

          _ ამიერიდან შენზე ვილოცებთ: მამაო ჩვენო გიო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა, პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს...

          _ დროზე წავიდეთ რესტორანში, თორემ ეს სულ წავიდა ხელიდან!

          მაგიდას მიუსხდნენ რესტორანში. ხაჭაპურიც შეუკვეთეს, ლობიანიც, ხინკალ-მწვადიც...  ღვინოც გიოს დასალოცად.

          _ ოოო... აი, ცხონება! სამოთხე მე უკვე ვნახე, მეგობრებო!

          _ ჯერ სად ხარ! ეგ სამოთხის კარიბჭეა. ღვთაებრივი საჭმელები მოგვართვან და მერე ნახე შენ სამოთხე!

          _ კი ვნახავ, მანამდე თუ გავქაჩავ. შიმშილით გული მიმდის და იმედია, მომისწრებენ.

          _ ჩემმა საჭმლის მომნელებელმა სისტემამ, გარედან რომ ვერაფერი მივაწოდე,  შინაგანი ორგანოების გადამუშავება დაიწყო. შიგნიდან ვჭამ საკუთარ თავს.

          _ აი, თურმე საიდან მოდის,  ჩემი კუჭი ვჭამეო.

          _ გამოვფუღუროვდები, დროზე თუ არ მოიტანეს შეკვეთა.

          _ ცოტაც მოვითმინოთ და დავკმაყოფილდებით, მეგობრებო!
          _ აუ, რა სუნია, აღვიგზენი! საჭმელებზე გავათავებ, ალბათ.
          _ წმინდა ადგილას ვართ და თავი შეიკავე ბინძური აზრებისგან და ბილწსიტყვაობისგან, უწმინდურო! ეს რესტორანი სამოთხეა და გიო _ ღმერთი!

          _ და ჩვენ _ ანგელოზები, არა?!

          _ აბა?!

          _ აბა, ჰე და აბა, ჰო! მე უნდა დაგტოვოთ!

          _ სად მიდიხარ, გიო?

          _ დროულად უნდა გავასწრო აქედან!

          _ რატომ?
          _ იმიტომ, რომ ეშმაკი ვარ!

          _ რა ეშმაკი, გიო?! ღმერთი ეშმაკობას იბრალებ?!

          _ არ გინდა თავმდაბლობა, გიო! შენ ჩვენთვის ნამდვილი ღმერთი ხარ და ეს რესტორანიც ნამდვილი სამოთხეა!

          _ მშივრები სამოთხეში?!

          _ ჰოდა, შევჭამთ მალე და გავხდებით მაძღრები!

          _ არც მაძღრების ადგილია სამოთხეში!

          _ ტრაკები ვიყოთ, ოღონდაც ვჭამოთ ახლა!  

          _ ჰოდა, ტრაკებო, მე წავედი!

          _ კი, მაგრამ ფული?!

          _ რა ფული?!

          _ აბა, გაჭმევთო?!

          _ მერედა, არ გაჭამეთ?!