მცენარეული ლექსები





პოეზია

მცენარეული ლექსები




კიდევ არის
სიმღერები სამღერი
კაცობრიობის მიღმა
            — პაულ ცელანი, სუნთქვისბრუნი
 
უწყვეტობა რომელიც მცენარეულია და მაშასადამე ცეკვავს
            — ვლადიმირ ჰოლანი, ღამე ჰამლეტთან
 
ძველ დროში არ იყო უჩვეულო ხალხის მცენარეებად გადაქცევა. ძველმა მცენარეულმა ექიმებმა იცოდნენ ეს ამბები. ძველი ექიმები უშუალოდ ელაპარაკებოდნენ მცენარეებს. მათ იცოდნენ. რომ ეს ხე გოგო იყო. რომ ეს ყვავილი უწინ ბიჭი იყო. ასეთი რამეები ახლაც მართალია.
            — დეილ პენდელი, ფარმაკოპია
 
 
 
 
 
 
 
განკურნების სიმღერა
 
     გუშინ ყველა ტირის                    სადაც ჩვენ
                           გული დავუდეთ მათ
მკვდრებს    და ყველა ვინც შემხვდა მეჩვენა ნაცნობი
        უცხო                    ისინი მხედავენ და სახეს
    იფარავენ       ყველა ვინც ვნახე       სხვა და მე
მასში          ადგილას ჩემსა და ჩემს შორის
          ჩემთვის ვარ    უჩემოდ      მაგრამ ჩუმად
ჩუმად      რაღაც ისმის      თეთრი ხმაური მეტისმეტად გამძაფრდა
ბოლო დროს     გახშირდა, იმატა     არაფერმა არასდროს იცის
         როგორ გაიზარდოს თავისით    და ეს გრძნობა, დღენაკლული
    ჩემი,     შენდამი           გაიზრდება იმდენად იმით რაც აკლია
რომ  „წელიწადის და მზის გზებს გასცდეს“         ვირგილიუსს
                              აქვს ეს სიტყვები შენთვის                 მე
ხარისძირებით მოვრთე მდუმარება, სადაც
        შენი ჭრილობა ამბობს, რომ
მოშუშდა                         მუსიკა  უცხო, შიგნადები, სხვიერი
                   თანშობილი, თითქოს მთელი ღამე შენს ყურს
ვუსმენდი,        როცა მორჩება ჩემი შენდამი გრძნობები
      ჩემი დღენაკლული     გრძნობა შენდამი        ჩემი ცხოვრების ნაბუნიობა
დაარწევს ხილვას შენზე       ამჟამად შენით სუნთქავს ჩემი ღამეული მხარე
—მე ვამართლებ ამ ტკივილს: მის სიღრმეზე ვარ       „შენს თავთან გკარგავ, ეს
არის ჩემი თოვლის ნუგეში“   —შენი თოვლის კანი, ცხრატყავა შენს
თვალებს,   შენი ღრმა სურნელი   მისი ლავანდის ხორცი     მსურდა შენთვის
             გან    როგორც ბალახი ზაფხულის
                 მზეში                   ჩემი სიცოცხლით
                                                    ვაკოცე, ამ სურნელს და მან მომცა
                                            ამჟამინდელი შიმშილი, თუმცა სავსე
ვარ (როგორც უილი & უოლტი ჩვენამდე) „ვხვდები, შევიცავ გნეისს,
                  ქვანახშირს, გრძელძაფა
                       ხავსს, ხილებს, მარცვლეულს   საკვებ
             ფესვებს     /     და
       მაქვს ოთხფეხებით და ჩიტებით მთელი
  ტანი ნაბათქაშები“         —ბაღნარში, სადაც მეძინა, რომელიც
          უნდა გამქრალიყო, რომელშიც
     უნდა გავმქრალიყავი,   მზე წარმოიშვა, სხივებმა
იდინეს, ბაღნარიდან, მზის სხივებად იდინა ბაღნარმა, და დაუბრუნდა
                 შუბლის გავლით, რომელსაც ძაფებად
გამოება, ჩემს მზისწნულს,   ბაღნარი
                      სპექტრი, გავიგე, გაშრიალდა      მძიმე ნაბიჯით       —სარკე
სიზმრებით გაღრმავებული?
      არა, ჩემი სიზმრები სარკის მიღმაა     და სარკეს
მარტო ჩემი გლოვა აღრმავებს        გული დავუდეთ მათ
მკვდრებს        où leur conscience d’etre soit moins
douloureuse             როდესაც ყველას ვინც გეძვირფასება
      დაკარგავ      გამიხსენე მე     რომ
შეძლონ      ჩემმა წყლებმა    გადავიდნენ
          ახალ წყლებში       ცხოველთა ნაკადია
მოსალოდნელი        თუ ნება შენია
               გამომართვი სასმისი
                                          მკურნალი ვარ თუ სნეულება
                                                განკურნება ვარ
                                            თუ რღევა       მარტოობა ვარ თუ
                             სიმრავლე         შთაგონებული ვარ თუ
                                          წყველას ვატარებ    უსაზღვრო ვარ
                         თუ ვარ სიბრმავე     უსაზღვრო ვარ თუ
                                   საზღვარი ვარ
            ვარ ლამაზი როგორც
         სიზმარი ქვაში
ამაღამ გედი იქნები, დამკითხავ
                                                          ჩვენ გული დავუდეთ მათ მკვდრებს
       ჩვენ მას ვერ ჩავდებთ ამ ცივ მიწაში, ამბობს
             შვიდივე                        მას    ცივ მიწაში, ქალს
რომელსაც ვუყვარდი     ერთი ღამით    („მე მოგიყვები
    სხვაგნის შესახებ, რომელიც
             შიგნითაა“)               მიწაში, სადაც
გავახვიე      ჩემი ყვავილწნული მისაში, ჩემი თმები
     მისებში      მის სიზმრის თმებში     ზამთრის
            სველ ფოთლებში          მისი ზამთრის მიწის
ბალახსურნელი               ვერ გავაღვიძებ, თვალს
      ვერ მოვწყვეტ, თვალს
            ვერ მოვწყვეტ          არ შემიძლია არ
ვუყურო, უნდა,    არ დავუთმო ჩემი
     მხარი ბალიშად         რომ თავი ედოს      მინდა
ეძინოს,    მინდა ქვები
      ვიყო მისთვის,     ქვა სადაც მისი გული
სცემს                 და სიზმარი ქვაში    იმათი, რომლებიც მკვდრები ქვისგან
          მკვდრებს ქვისგან, მკვდრებს ქვისგან
მკვდრებს ქვისგან
            ეს სიზმრები, ისინი
ვინც მიყვარს           ყველა მათგანი მკვლელი სიზმარი ქვაში, მკვლელი
ქვები ჩემს გზაზე   მე არ ვაპირებ რომელიმე მათგანი
         გადავლახო
 
 
 
 
 
ღამის კარნახი
(ფრაგმენტი)
 
     რაღაც, გასრესილი ვის ფეხის ძირას
                       ვერ გავარჩიე ჩიტი
             თუ ხილი
 
                                 მადარდებს რომ მთვარეს აქ თითქმის ვერასდროს ვხედავ და ვერც ვარსკვლავებს და რომ მაინც თვიურ სისხლს და ჩვენს დღეებს, საათებს მაინც ესენი მართავენ მადარდებს ის რომ, როგორც ჩანს, შვიდის არასდროს დადგება 66 წუთი     მადარდებს ეს ძაღლი ჩემს ფეხებთან   რომ გვიწევს ვიკვებოთ როგორ გავიგე როგორ დაკლეს ქათამი გუშინ და გამოდგეს სუფრაზე მე მივყევი მას სიკვდილში—მის ზღურბლამდე და გაღმა—მადარდებს, რომ შინაური ცხოველების უმრავლესობის სამარხი ადამიანური კუჭია და მერე უნიტაზი     მერე კანალიზაცია : მარადიული ჰოლოკოსტი, ვამბობ   მადარდებს რომ ვერც ქროსბიმ ვერც ქრეინმა ვერ შეძლეს, ეცხოვრათ   მადარდებს რომ სიზმარი, გუშინ რომ ვნახე  გაქრა   გამიქრა გაღვიძებასთან და რომ წუხელ პირველი ასეთი ღამე არ იყო    მადარდებს რომ ეცხოვრა ჰარის 119 წელიწადს რომ გაეღუნა მამრის მაგიის სასტიკი ძვლისტვინი იხილავდა მზის დაბნელებას  en amérique   მადარდებს რომ ჩემმა ქალბატონმა დამტოვა უთავისთავოდ   და რომ მთვარის გული ახლა ასე ცარიელია ჩემთვის მადარდებს რომ ჩემი და ჩემი მთვარის თანამგზავრის დიალოგი მდუმარებებზე იყო ფეხმძიმედ რომლებიც თავის არყოფნით   მყოფობით თავის უსიტყვობით ამბობდნენ  გაუთავებლად   მის სახელს ჩვენი ქალბატონის სახელის სამ ასოს  მადარდებს ისიც, რომ ჩემს ასოშიც სამი ასოა და ჩემს სახელშიც ხანდახან და მთვარეში ექვსი: ორი იმდენი და ისიც, აგრეთვე, რომ არ შემიძლია ამ პეიზაჟით არ ვტკბებოდე, ცოდნა, რომ ამ მიწებს მალე წყალი დაფარავს, მადარდებს, და რომ ამ ხმებს მეტად ვეღარ გაიგებ   ეს ხალხი გაქრება  მადარდებს რომ მაინც ის მინდა მხოლოდ რომ შენ იყო ჩემი ცხოვრება  მადარდებს, რომ, ამბობს გიიომი, იმედოვნებაც ამ ჭიდან
                გამოვიდა
 
                                             მე მაინც ჩიტი მგონია, რაც
      ფეხთან დამხვდა     მკვდარი, გასრესილი    როგორც
ხილი, გულგახეთქილი           ჩიტი    პატარა, პატარა
            ციცქნა,   და უცხო           როგორებისაც სახელი არც
სახე       არასდროს გვცოდნია
 
 
 
 
 
ასონეტი
 
   მე, ბნელი და პიემონტური ვარ, დასახლებული ღამით
                   ნისლით, ჭაობებით, ღრმა ცივი
          წყლებით, მუსიკის ღამეული მხარით, რუხი
                                     წყლებით, ყველაფრის
ბნელი ემანაციით, მთვრალი ელექტრო-
       მთვარეებით
                             
                                 შენ, ტრანსლუცენტური, მზე დანახული
              ყინულების გასწვრივ—მთვარე ნისლში        იგივე
    რამაც მშვა
 
                          და ეს სიძულვილიც, ბრაზიც
               სიმაღლისა და ჰაეროვნებისადმი           მაქვს, ვიცი
         შენგან                        თითქოს ყველას, ქარშობილს
                               ვხედავდე   მეტად        თითქოს მინდოდეს
              ლექსი, როგორც მცენარე, ბოსტნეული     გაფუჭებული, რემბოს
                   შავი                         ჭკნობადი,   დალპეს
      მაგრამ დატვირთული   სიღრმის
                             სიცოცხლით
 
                                                              და რომ შენში
              მაბრუნებ, მე             ვკლავ და გამთელებ    გკრავ: ერგება
                   იმას რაც თითქოს გაკლია         ზუსტად    ის, რაც
               ჩემზე მეზედმეტება                   წყლებში
                 ვიხრჩობი შენით და ორ წვეთ
                              სინათლეს, იქიდან მოსულს    ვინახავ შენ
                                      რქოვანაში             რა უფლება მაქვს
                     რომ ჩემი გამოუვალი ოთახის კედლებს
                                           რთავ იმის ყვავილებით
                               რასაც
                       არ მომცემ
 
 
 
 
 
თომას თოჯინა
 
          ჩვენი მაშორიშორებელი სივრცე
                                            —თითქოს სიტყვა სეტყვა
                              იყოს   მე არ ვისწავლი    როგორ ვუსმინო
                  ამ პლანეტარულ ფსკერს        შენ
                                რომ მასწავლე და   დამტოვე
                           მასთან                        საკმარისია ამ ხმის
                       გაგება რომ თეთრად
            ჩუმად ვიწვიმო           
                                            მე მხოლოდ ძმა ვარ, შორეული
               ნახევარ-ძმა, თითქმის არც კი, იმის
                                რომლისაც სხივმოსილი, ლუციფერული ურ-
        ფალოსი მომართულია მისივე კაცობის
                                                 წინააღმდეგ (ჯერაც ვხედავ, მიღიმის
                                               მისი ყლის თვალი:  ვარსკვლავი
(თითქოს მისი ყლე თვალს მიკრავდეს)    ჩემთვის) მე უასო
                                          ვარ, უსაშო, უსასოო, რასაც ხედავ
                        ჩემში   ღრმაა, ბნელი, ბრმა
                             ხანდახან მხილველი, მაგრამ   მე
                 ვერ მიხილავ სევდად, ყურჩამოყრილ
          სასოწარკვეთად        მე ჩუმად, ნატიფად ვმრისხანებ
                                      ჩემი კრისტალური მედუზა
                    ტვინი          მენტალური სპერმა ჩემი
        მხედველობის ძირას               ეშვი, მხეცური ჩემ
                                           ჩრდილში              —მე ვუმიზნებ, ვტკენ
            ვაცხოველებ, ჩემი სიცოცხლის
                              სტაზისი       ფესვგადგმა
                   არცერთ მიწაში     : მოძრავი ფესვი, აშლილი
                        შეშლილი, როგორც ტრაგედია, დედაჩემს
       რომ ვუკავშირებ, მას ვაბამ       მისით ვკლავ
                                  ურთიერთვკლავ             მე შემიძლია
                  ვერ მხედავდე და სუნთქავდე
                                         ჩემს ჰაერს, ამ
            მზეს           ჩემ
        წყლებს ყვინთავდე            სასულიერედ, რომ სული
                     გამოგყვეს, პატარა ძმაო            (წყლები
               რეკავენ? უნდა ავიღო—გავალ
და მოვალ
 
 
 
 
 
დანაკარგის თესლი
 
                  ადამიანი—ეს არსება, მთელი
             მისი არსება—ასე სრულებით დამოკიდებული
                              კედლებზე             და, გარშემო, შიგნით, თუ ეს
   ქინქლა მოჰყვება ამ ყდებს შორის, იქცევა რვეული
                 მის სახლად?         შეუძლებელია
      არ მოკლა სხვა           სახლი, რამე
                                               სივრცე არ აქციო
                კუბოდ (დრო ტყუილია)      ამ ხილვას, სიზმარს
                   ამ სიტყვას, სიყვარულს    მე ვერ მოვსაზღვრავ, ჩემი
         ხელები ვერ, ჩემი შეხებით, თვალებით     ვერ გან
               ვსაზღვრავ          მისი საზღვარი მასშივეა, მის
          შიგნით      მე შემიძლია ვუყურო მხოლოდ   როგორ საზღვრავს თავის
სხეული              თავის საზღვარს       წრეა, ხვია, რღვეული      სამყაროზე
დიდი         სადაც, რის გამოც, გვიწევს    ორად ვხერხავთ ერთმანეთს, ერთმანეთად
                      ვხერხავთ იმას რაც იყო ჩვენი
          საერთო ტვინი მანამდე           და ვხდებით, ჩვენთვითონ     კარი
                             მარადიულად მიკეტილი ამ დანაკარგზე
 
 
 
 
 
განკურნების სიმღერა #2
 
           კიდევ ერთ ასეთ სრულ აჰედონიას ვერ გადაიტან        რა სასჯელია
                       რაც მიგიძღვის სხვისადმი       რომ ასე
              გეზღოდეს :               იყო უმისოდ, ვის   გარეშეც
არ შეგიძლია, იყო                          აჰედონია—ლამაზი სიტყვა     მეტად
                       ვიდრე მისი ფუყე ძმა  —აჰედონია,   რა ფრინველია?
                                         რომელი ყვავილის
                  სახელწოდება                       აჰედონია - ბოჰემური, უაღვირო, ანტიფონური
სალტო, ივ ტანგის ტილო      —ეს დამპალი, დამწვარი
                                                            ხორცი, მწვანე    ყვითელი    ხელს
მიშლის სიტყვები
             ერთმანეთს მივაბა, მეჭიროს ჩრდილი
                                   ჩემზე მიბმული, შენ
                    მეჭირო, ახლოს           ამავე ხელებით—რომლებიც
                                                                          რომლებსაც        ნახატი ნახატი
                                        ნახშირით, და სისხლით
                                                 თითქოს ჩემივე
                                                                    გონება
                                         მჭამდეს, თითქოს
                                    მიწა თვითონ,         რომელზეც
                   დავდივარ                    —კანი ისე მკვდარი, კანს
                                                    ვეღარ ეტყვი ლამის        ამ სხეულს
    ვეღარ ელაპარაკება — თავის საკუთარს, დაკარგულს
                                                      თავისივე თავისთვის,   თავისსავე თავში
        დარგულს                                                                   მწარე ყლუპს
    სვამ, რომ გული მომცეს             მაგრამ დარტყმას
                        თავში ვიღებ, იქ აზრი
                    მეჭედება, ეკლად     სიზმრები მას პასუხად
                      მიბრუნებენ, რაც
                                          მას აკლია, დეფორმირებულს, სავსეს
                           ნაკლოვანებით               გული? გულს ვინმეს
             აძლევ          —სთხოვ, წამზე მეტად
                  იყავი ჩემი                       სამყაროს საზღვრები, ზღვარი
                                                                დამიდე, ზღვრად
                                                                       დამედე, მით
                                                                              მაუსაზღვროვე
                 ჩადე შენი სახე
                              ჩემსაში            იქ გეძინოს, ასე
                      გეჭირო                       ძილი, სიზმრებით ნაავადები, სადაც
                                    გკარგავ, მეკარგება
                             შენი საშოს ლამინარია             მდუმარებს ახლა
                    ჩემთვის შენი მყოფობა        შენი მზერა, ჩემთვის : მთვარე
                         დანახული ნისლის ფარდის     უკან      და ვერ მივწვდები :
                                ჩემი ანკესი ნაგვის გარდა
                     არაფერს მოიმკის                სადაა მთელი ღამე, სადაც იმ ღამის
                                             დილამდე, ვლაპარაკობთ მხოლოდ
                              ჭრილობებზე, მხოლოდ, ჭრილობებს, ჭრილობებად   ჭრელ
ობობად მიდიხარ ჩემგან            I in
                 then fall out                  —“why do
           I am?”           ეტყვი: ინებე ცოტა მეტი სილაღე, სიცეტე, გეთაყვა
                   ჩემი ტანჯვისადმი      რომ არ ჩავიკეტო
            სულმთლად         არ დავეკარგო
                              თავს            —ლასკოდ გხედავ, იკავებ ახლა
     იმ ადგილს, სადაც არაფერი
                                  უნდა ყოფილიყო, ყოველთვის როცა
                                                     ამ სიზმარს
                       უბრუნდები, რაღაც მეტად გაკლია, რაღაცით მეტი
             ვიდრე შენ                             მაგრამ გული
                            მოგეცი, დაგიდე, გამომართვი, ან დამიბრუნე, მეტისმეტად ღრმად
    გაწევარ გულზე                ეტყვი: დარჩი, მაგრამ მხნედ იტყუე—ისე მზარავს
                  შენი მზერა              ჰკითხავ: გინახავს როგორ ვიხოცავ ნაჯვამ ტრაკს?
       მოისმინე სხვისი ლაპარაკი შენი ყურმილით?
       ნახე, სიზმრად, ფილმის ბოლო, რომელიც არ ნახე?
       დამეხმარები, დაგივიწყო?
       „რატომ დაყეფა მელამ?“             ეტყვი: დამიბრუნე, შენი
                          ლასკო, ლამინარია მის ლიმინურ
                                ცენტრში          და ჩემი პირი გამოხდის, მაშინ
                      უცნაურ ღვინოს შენგან          ვერ ეტყვი, რაც იცი, ვერ
ეტყვი:ეს ცხორება
            მეჩვენა სტროფად რომელსაც
არასდროს დაწერ
                    ძილისწინ რომელიც არადროს
მოვა       ყურმილზე რომელსაც არასდროს დარეკ
         სახელს რომელიც
დამარქვეს რომ შენ არასდროს
                                    გეთქვა / თქვი, მაშინ:
      მთელ შენს მუცელს პირს ვუკრავ, პირს ვუკეთებ, პირს ვუკერავ, ვაღიმებ,
                               ვანიღაბებ, რომ რამდენჯერაც
                     შემოვალ შენში     აფურთხოს კიდევ
               ერთი, მორიგი
                                 ნაწლავი  სანამ არ გაქცევ
                           რვაფეხად, მედუზად
                  —შენს კაბად
შენთვის                     ასე გალამაზებ: ყველა, ვისაც
                                                                        შევეხები
                                                                 მინდა
                                                                            ლამაზი იყოს
                                                              მინდა
                                                                   ვალამაზო     მინდა
                                                        განვკურნო, ასე /
                                                                              გარდავქმნა
                                         და შენც ილამაზებ, იყვავილებ
                                                     ჩემით, გპირდები, ეტყვი
         ეტყვი   ეტყვი ეტყვი: იცი,
                   ამ მეტყველებით, მიმართავ
                               მხოლოდ სიცარიელეს            ეტყვი, ამაოჩვენო
                                      წყლები ჩვენი დახრჩობისა
                     მოგვეც ჩვენ
                ამაღამ,
ნიმა
 
 
 
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.