სომნამბულების ექტოპლაზმა





პოეზია

სომნამბულების ექტოპლაზმა




სხვების ბავშვობა
 
 
       ფურცლები და ფერფლი, პეპლები და
              ლაფი, რამე ვისწავლე
                        ამ მეტყველებისგან?
მანე-ვავა : ქარის სიმღერა ხეებში
              ამაღამ იწვევს ჩვენი სივრცედროული აღქმის
                      მოულოდნელ რღვევებს—ყველა ხე
      ვის ფუღუროშიც ამაღამ ჩურჩულებს     მანე-ვავა
                             და ისწავლე, მაშინ
                                               შინ ჩუმად წასვლა—ჭამე
     ეს მაგია        vulnerasti impassibilem
     და მცივან მოგზაურს, ამაღამ
                                 მიეცი ბინა
                           vulnerasti impassibilem     
    და აკრძალულ გველს, მას
                  განდევნილს    მას
          შენი ხერხემლის ძირას
   დაუბრუნე კანი                        vulnerasti impassibilem
 
2.
 
    „ბავშვის სამშვინველის არქაული ხასიათი—           თუმცა
                                    რა ვიცით, ვფიქრობ
                         უარვყოფ ბავშვობას: რწმენით აღძრული
                 პატარა ბიჭი ეკლესიაში        emocionado, emocionado
            არა გამო მისი რწმენის, არამედ
                   იმიტომ რომ მისი
                         დაკარგულობა
                              ჩემსას მაგონებს, მისი
              და ჩემი მოუზელელობა. . . .   (ვარ შენ-
                                            განუცალკევებელი                  ჰო,
                  და აპროპო            „ბავშვის კოშმარი
                             საშინელ ოცნებაში        —თუ რაღაცას
             ვურევ?                        აქედან ტვინი
                                 წითელი ადგილია, წითელი
               ფერის კონსტრუქტორი    —მიწა
                         ჭიანჭველებისთვის             —რა იეროგლიფებს
       იყენებ ამაღამ
           სიზმარო, amore?      მე ვუყურებ, ბავშების თამაშს
                              მართავენ ვარსკვლავები    მათი მოძრაობის
                                   თამაშს, და ეს კაბალურ ასიმეტრიებს
                                        ახატავს მდელოს მათი თამაშისთვის
   მე ვუყურებ—რა ვთქვა . . . ეს კრეატურები თამაშის
              ფიგურები, მხოლოდ ოდნავ აქ, დუენდეს ჯერ
                           მიძინებულ თითისწვერებზე, თითქოს
                   აქედან ვერსად წავლენ სხვა
      არაფრისთვის გამოდგებიან     —თითქოს რომელიმე
                               წამს დავინახავ, შევიცნობ მათ
   ზუსტად იმად, რაც არიან : პაპიე მაშე ფერიებს : მიტოვებული
                 მეთოდის ნიმუშებს              (ო ბავშვობა ციცქნა
                                                                 ტკივილო ჭიან
                                                                       კბილში, ბავშვობა
                                                               ეფემერულო კატასტროფა
  vulnerasti impassibilem     
 
3.
 
       მარსი, რომელიც წლების მანძილზე შეცდომით
                            მეგონა მთვარის დაბნელება, არასაკმარისად
             მთვარე თუმცა
                   უკვე რამდენმა ჩვენგანმა
                             ის თქვა             (თითქოს მორიგი
     ნაჩხაპნი პალიმპსესტზე და
                            მხოლოდ          ძაღლი
                                             კბილებს აკრაჭუნებს შენ
                                             თვალებს ხუჭავ : ესაა
  სიცოცხლის მნიშვნელობა მხოლოდ ძაღლის
                     ლურჯი ოფლი შენი
                           კბილები   ყველაფერი
         რასაც ვერ ხედავ  ყველაფერი
                            რასაც ქუთუთოებს აფარებ
                                        რასაც არასაკმარისად
                                                             აფასებ             (ჯანდაბა!
           რა ღამეა . . . ისეთი, გაფიქრებს
     ყველა ეულ კოსმონავტზე
 ამ ურიცხვ ვარსკვლავზე და შორის, რომლებიც (კოსმონავტები, ეს
               ასტრები გაფიქრებენ მიუსაფარობას, რომელიც
           აგრეთვე შენია, რომელიც
                         მთელი ეს დრო არასწორად მეგონა
     ბავშვობა            (ყველაფერი ყოველთვის ისე გვიან იყო
ყველაფრისთვის         მომავალი—მიწა
                         რომელშიც უკვე მარხია ყველა
             შესაძლო სხეული    —მზის ისრები
                   გადავარცხნიან ამ შუადღის თავს,    სეზონური თხევადი
                                                                             ქანები გადაივლიან ამ
                                                                        და ასეთ ნაკადებს, კვერცხს—
                           დრო კვერცხის
                გულია       და კვერცხი—ყველა შესაძლო
          სახე, სხეული,          „მე არხებს გავიყვან, ამბობს ბავშვი
                      ჩემს მაჯებზე ჩემსა
                                    და სამყაროს შორის—ვერცერთი
  ადამიანი, როგორც ყვავილი ვერასდროს დავკრიფე       
 
 
წარგზავნა:    მეგობარო, აღარსად: სახლი სადაც დაბრუნდებოდი და ამ ბრმა ღამით
                      ილოცე ყველა დამუნჯებული ანგელოზისთვის      არცერთი
                                                              მათგანი, წინასწარ იცი       პასუხს
                       არ გაგცემს და იქნებ, ესაა რატომაც ზოგიერთს
                                                                          ენა ეძლევა, მიმართოს
სიცარიელეს
 
 
 
 
მომავლის რუკები ბავშვებისთვის (1): ინფორმაცია
 
 
   სახარება გვატყობინებს რომ სამყაროს
             ან როგორც ის ჩვენ გვესმის      პირველი გამოხატულება
                    იყო ინფორმაცია
                                                            ვთქვათ დღეს დილით:
     ბავშვი შორიდან იძახის ანასტასია და კატა
        გასძახის მიაუ         (ვასკვნი: კატას ტასო ჰქვია—ბავშვს
                 მიაუ—ნუთუ ყველა ამქვეყნად ურთიერთ
                       მეტყველებს ნუთუ ყველა მათგანმა
                                            იცის საკუთარი მრავალწარმოშობის, მრავალ
წახნაგობის ყველა უხილავი ფესვი ყველა უხილავი ღერძი?  ჩვენი არსებობის
                              თითქმის მთლიანობა ჯერაც მხოლოდ ინფორმაციაა:
                            ეს მერკურიული ქარი, ეს რადიოს
                 სურნელი ღრმად ჩვენი ნერვების თხრილებში, იგივე
                                     რომელიც ღარებს ადებს ხელებს და ხეებს, რომელიც
     ზღვას ახმაურებს, წყალს ახურდავებს          იგივე, რატომაც არაფერმა
                  არასდროს იცის როგორ გაჩუმდეს, როგორც ობობა თავს
         აქანავებს როცა სძინავს?  როგორც ხელებს
                                                             —როცა ინფორმაციას ქსოვს:
 
            ობობა, როგორც მოციქული, სიტყვის გავრცელება, როგორც
მსხვერპლშეწირვა
 
 
 
 
მომავლის რუკები ბავშვებისთვის (2): ორგაზმი
 
 
     რომ ათავებს თავი ფეთქდება და სახე გარეთ იღვრება, უწინ სახის
კანის ყველა სპორა ახლა საწვიმარი მილია დილის ექვს ნაცრისფერ
საათზე, ამ გლაუკოს ჟამს, წვიმიანი ღამის მერე, იღვრება იღვრება
ლურჯნაცრისფრად     სმენას კარგავს წამით     თვალები იღვრება მზერა ჯამია
რომელშიც თვალები იღვრება რომლიდანაც თვალები       რაა ყველაფერი თუ არა ჯამი
და გამოკლება და უტოლობა ყველაფრის რაც დაიკარგა      მალე შუქებს ჩააქრობენ
ან უკვე     მალე გათენდება        ან უკვე                   (სახე აღარ აქვს, მხოლოდ
აჩრდილი     იდენტიკიტ სადაც სახე იყო                        დაჩრდილი
                                                                                               დ-
                                                                                                 აჩრდილი
                                                                                             და-
                                                                                                ჩრდილი
      ო შენი ორგაზმით დაჭრილი სხეული
                                    ნახევარი დღე ღამეა

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.