ეტიუდები 





პოეზია

ეტიუდები 




მთარგმნელი: დათო ბარბაქაძე

(ამონარიდი)


*
ღამე, რომელშიც
ალმასის მთა გაბრწყინებულა,
ყვავს და ბულბულს კი
საქანელად უქცევით
ახალი მთვარე.


*
შენს ხელისგულზე
როდი მთავრდება
ეს უგრძესი
წვიმის ძაფები.


*
სადაც ჯვარია
ქვიშის საათი,
ფესვს იდგამს ელვა.


*
ზრუნვა: ქარივით
შემოევლება
ის თვალმოკრული
ზღვის დასალიერს,
დაუდგება
მისივ ფსკერს
აფრად.


*
ნაკლული რისად?
არც ბავშვი გეტყვის
და არც – ფრინველი.

დრო, სხვამხრივ მიზნით შეპყრობილი,
უცებ სივრციდან
გაგესიტყვება.

გვერდით ჩაგივლის
გონება
ლამაზმუხლებიანი.


*
ზღვისპირს –
სიცილი, მათ
დაიჭირეს მეტყველი თევზი.
მაგრამ ის ამბობს
იმას, რასაც ყველა გულისხმობს.


*
მოკვალთულია
ეს ქვა, რომელსაც
ჩემს ხელში ვმალავ
და მე ვიცი იმავდროულად:
მისი ვარდნის
სავალზე ვდგავარ.


*
შემოსული
მის ჭორს
შეავსებს.
აღწერით
ძველი
სივრცე
იზრდება.
ირგვლივ კი ყოვლისმომცველია
განუმარტავი,
თხემით ტერფამდე
აუცილებლის.


*
მოულოდნელად
გამოცხადდნენ,
დაბადებულნი,
რათა იმას მისალმებოდნენ,
ვინც მათ შორისვე
მყოფობდა უკვე
და ბინადრობდა.

საჭიროება
შემოიქცა
საჭიროების ჭეშმარიტებად.
სიკვდილი როდი
მოვიდოდა მოსილი. თუმცა,
ის, მშვენიერი,
გამოჩნდებოდა.

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.