ავტორები | რედკოლეგია | გამოწერა | კონტაქტი
შემთხვევითი მასალა
ლიტ. უწონადობა
 სიახლეები
პროზა
პროზა

ანგელოზები პანიკური აშლილობის ზღვარზე

ტატო ჩანგელია | 13.06.2017
ექო: ქრისტეს ნაძვის ხე ვარ
შობის ღამეს დედებს ვჩუქნი შვილებს.
ჩვეულებრივი: ვერაფერს ვგრძნობ.
ექო: ჩემი შურს მიტოვებულ ტყეს
 
პროზა

მოსკოვი-პეტუშკი

ვენედიქტ ეროფეევი | 06.06.2017

ყველა ამბობს: კრემლი, კრემლი. მასზე ბევრისგან მსმენია, მაგრამ თავად არასდროს მინახავს. უკვე მერამდენედ (მეათასედ), გამომთვრალი ან ნაბახუსევი მივუყვებოდი მოსკოვს ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ, დასავლეთიდან - აღმოსავლეთისკენ, ერთი ბოლოდან - მეორე ბოლოსკენ და როგორც მომიხდებოდა - მაგრამ ვერცერთხელ ვიხილე კრემლი.

პროზა

სტუმართმოყვარე ქართველი

ქრისტინე ბებია | 03.06.2017

სუფრა გაშალა. საჭმელები დაალაგა. ყველა კერძი დააგემოვნა სტუმარმა. თითები ჩაიკვნიტა. მანამ არასდროს მსგავსი არაფერი გაესინჯა. აღფრთოვანებულმა და დაპურებულ-დანაყრებულმა გულში თავის თავს უთხრა: ,,აი, სუფრა!  დიდებული! გამორჩეული! თითოეულ კერძს ეტყობა, რომ არის ნატურალური, ალალი გულით და სულით მომზადებული!’’

პროზა

ვინ შეჭამა ვენახი?

ალექსი ჩიღვინაძე | 29.05.2017

დილით მარტო მე ვიყავი. პარკის შესასვლელში ლურჯი ბუშტი ვიპოვნე. ბუშტი ნაგავი ხომ არ არის. ურნაზე მივაბი. დალაგება დავიწყე და ქვემოთ, სულ ქვემოთ, აი, მდინარისკენ რომ მიდიხარ... იქ დავინახე. იქ იყვნენ. 

პროზა

ჩხრეკა

ალექსი ჩიღვინაძე | 25.05.2017
ერთი ფოთოლი გაცილებით მეტს გვიყვება სამყაროს შესახებ, ვიდრე წიგნის ტომეულები. ხე კვირტს გამოიტანს, როგოც თავაზიანი მასპინძელი გადანახულ ლიქიორს. მერე ვჭკნებით და ქარი გვათრებს ქუჩა-ქუჩა. სანამ თოვლი არ დაგვფარას და ნეშომპალად არ გვაქცევს.
პროზა

წითელქუდა

ალექსი ჩიღვინაძე | 08.05.2017

ცოდვებიც ასეთი ბარგია რა, აი, ამ ჩანთასავით. აბარებ. მერე სადაც ჩადიხარ, იქ გამოდის და ტრიალებს. ტრიალებს და ტრიალებს. ელოდები როდის გამოვა შენი ცოდვა. ჰოდა, მინდა რომ მივატოვო. ერთხელ და სამუდამოდ. მაგრამ რატომ ვარ აქ? მერამდენედ უნდა დავიწყო ახალი ცხოვრება? სად ვცდები? 

პროზა

სიყვარულის მაღაზია

ქრისტინე ბებია | 23.03.2017

მიაწყდა ხალხი. ვიღაც სამშობლოს სიყვარულს ყიდულობდა, ვიღაც _ თაფლის, ვიღაც _ ქსოვის. ვის რა უნდოდა ან რა სჭირდებოდა. ზოგიერთს ისედაც ჰქონდა ესა თუ ის სიყვარული და ახლა სხვა სიყვარულს ყიდულობდა. იმატებდნენ. რაც მეტი სიყვარული გაქვს, მით უკეთესი! მე კი, არანაირი სიყვარული არ გამაჩნდა. სწორედ ჩემთვის იყო ის მაღაზია, თუ იყო გახსნილი, მაგრამ ძალიან ღარიბი ვიყავი, კაპიკიც არ მებადა. ეგ, ფულის სიყვარული რომ არ მქონდა, იმიტომ.

 
პროზა

`მარშრუტკები` და ეკლესიები

ნიკა უხურგუნაშვილი | 09.02.2017

გზას ფეხით განვაგრძნობ და ვფიქრობ, როგორ მჭიდროდ დაკავშირებულები შეიძლება იყვნენ ერთმანეთთან, თითქოს ერთმანეთისგან სავსებით შორს მდგარი მოვლენები და ობიექტები. მაგალითად, როგორიც არის ეს ეკლესიებისა და ტრანსპორტის გაჩერების საკრალური კავშირი.

პროზა

ნოამ ბადი მიდის სამოთხეში

თომა პუხოვი | 28.01.2017

მეტი კატლეტი უნდა წამომეღო. რას ვიფიქრებდი, პარტიზანების ლოდინს ამდენი ხანი თუ დაჭირდებოდა. კარავი სულ აყროლდა ძეხვის სუნით. ისედაც არ ვარგა მგონი. არადა რომ ვიყიდე კარგი ჩანდა. ასეთ სარისკო რამეებზე ფულის დაზოგვა არ ღირს. ახლა გვიანია წუწუნი.

პროზა

გივიკო

სანდრო ნავერიანი | 11.01.2017

შვეიკამ ნავახა გახსნა და ალეკოს სახესთან მიუტანა, თან რამდენიმე საშიში სიტყვაც თქვა. ალეკო, ამ გაგანია პახმელიაზე, სპაზმს ვეღარ მოერია და შვეიკას პირდაპირ სახეში შეარწყია იმ მომენტში, როცა გივიკოს მამას შვეიკას ნავახიანი ხელი უკვე გაკავებული ჰქონდა. ალეკოს კიდევ ერთხელ აერია გული, როცა შვეიკას ნარწყევში ამოვლებული სახე დაინახა. მაგრამ ამჯერად, კუჭიდან ამოღებული მასა გივიკოს მამასაც შეესხა.