ავტორები | რედკოლეგია | გამოწერა | კონტაქტი
შემთხვევითი მასალა
ლიტ. უწონადობა
 სიახლეები
პროზა
პროზა

Legbook

თაზო ნარიმანიძე | 17.06.2016

პირველ კურსელების მიღების დროს ალბათ ბევრ ადამიანს ჩამოართვა ხელი, მერე თავის კაბინეტში გაიქცა და სპირტიანი ბამბით დაიწყო ხელების წმენდა. პირში გაჩრილი სიგარეტიდან ნამწვი ჩამოუვარდა და ბამბაზე დაეცა. აალებული ცეცხლი ხელებზეც გადაედო და პანიკაში ჩავარდნილმა ინსტიქტურად წამოდგომა სცადა, რა დროსაც მასტიკით მოპრიალებულ იატაკზე ფეხი აუსრიალდა და კეფა მაგიდას ჩამოარტყა. გვამი ოთხი დღის შემდეგ იპოვეს. აყროლებულ სუნს გაყვნენ, რომელმაც რექტორის ოთახამდე მიიყვანა.

პროზა

ამერიკული არდადეგები

ედუარდ ლიმონოვი | 03.06.2016

როგორც ჩანს, იცხოვრო ისე, რომ არავის აწყენინო, შეუძლებელია. თავის დროზე არც ისე ცოტაადამიანს ვაწყენინე. უკვე ვაწყენინე რამდენიმე პროტოტიპს, პიროვნებებს, რომლებიც ჩემი წიგნების გმირების პროტოტიპებად გამოვიყენე, ისინი დარწმუნებულნი არიან, რომ სინამდვილეში სულაც არ არიან ისეთები, როგორებადაც  გამოვიყვანე. ერთნი სიკვდილს მპირდებიან, მეორენი - სასამართლოში ჩივილს. უფრო ლმობიერი პროტოტიპები კი უბრალოდ მწერლის ცემით იმუქრებიან.

პროზა

ზომბედავა

ლაშა მილორავა | 22.02.2016

მე! მე მიყვირის ეს ნაბიჭვარი! ამასაც ჯერ ყელში ვკბენ. ჭერს უყურებს და რაღაცის თქმას ცდილობს, მაგრამ ვერაფერს ამბობს. კაბას ვხდი და მუტელზე ვკბენ. მლაშეა, მაგრამ იმაზე გემრიელი, ვიდრე წარმოვიდგენდი. ამაში ყლე როგორ უნდა შეყო? ეს უნდა ჭამო. სალასავით მიდის.

პროზა

პატრიარქის კლონი

ლაშა მილორავა | 07.02.2016

ორგანიზაციას, რომელშიც ვმუშაობ, ,,უკანასკნელი სურვილი’’ ქვია. სამწუხაროა, ამხელა რესურსი მხოლოდ ერთი ტიპის კლონებზე რომ იხარჯება, მაგრამ, რას გააწყობ, პირადად ჩემი აზრი ყველას ფეხებზე კიდია. სიმართლე რომ ითქვას, ხმამაღლა ამის შესახებ არც არასდროს მილაპარაკია. ჩვენთან ზედმეტ კითხვებს არ სვამენ. ყოველწლიურად საპატრიარქო ნახევარ მილიარდ დოლარს რიცხავს ჯერ კიდევ ოცი წლის წინ დაწყებული ექსპერიმენტის გახანგრძლივებაში და შესაბამისად მიწევს ენას კბილი დავაჭირო, დავალებული საქმე გავაკეთო

პროზა

მოთხრობა ბიოს ქვეშ

ლაშა მილორავა | 01.02.2016
 
ამ ტექსტს შამუგია რო ნახავს, ჩათში მომწერს თუ რა ყლეობაა და ბოლოს მაინც დადებს. ან ამას წაიკითხავს და ჯინაზე არ დადებს. ან ამას და დადებს. მოკლედ, რას გაუგებ პაატას. პაატასაც არ ესმის თავისი თავის. ერთადერთი, ვისაც პაატასი ესმის, ერია ერთ მლიანობაში, ან, ყოველ შემთხვევაში, ამ ერის 16-დან 20 წლამდე დიდძუძუებიანი გოგოების ნაწილი.
პროზა

დამოუკიდებლობის დღე

ცოტნე ცხვედიანი | 22.12.2015

ზუსტად არ მახსოვს რამდენი ვიყავით,ზოგიერთს არც ვიცნობდი. სიგარეტს მოვუკიდე და წმინდა გიორგის მონუმენტისკენ ვიხედებოდი, რომლის გარშემოც თეთრ ფორმაში გამოწყობილი ჯარისკაცები დადიოდნენ. იქვე იდგა სამხედრო ტექნიკა. გარშემო უამრავი ბავშვი ირეოდა. ცდილობდნენ დაჯავშნულ მანქანებზე ამძვრალიყვნენ. დიდები ახერხებდნენ, პატარები მუხლებს იტყავებდნენ.

პროზა

0

დათო სამნიაშვილი | 19.12.2015

„რატომ უნდა ვიწამოთ აბსოლუტური დრო?“ იკითხა ვაჟბატონმა და დაასკვნა, რომ დროის სვლა თურმე დამოკიდებულია სად იმყოფები და რა სიჩქარით მოძრაობ. ერთი სიტყვით, რაც უფრო დიდია გრავიტაცია, მით უფრო ნელა გადის დრო. და აი სად გაგვედო! ხალხმა ძველი მითების და ზღაპრების ამოქექვა დაიწყო, უმარავი მითი თუ ზღპარი ყოფილა სადაც ადამიანები დროში მოგზაურობდნენ. 

პროზა

ღმერთიორისამი

ანკა კალანდაძე | 07.12.2015

თოკზე ქრისტე მიაბიჯებს. ჯვარი ისე მოუგდია ზურგზე, როგორც ჰიპსტერ ბიჭუნას ხაკისფერი მძიმე ზურგჩანთა. იესოს რელიგიურგრძნობებმოჭარბებულის მიერ გამოსროლილი ქვა ხვდება, თავს ვეღარ იკავებს და ბინძურ მდინარეში ვარდება. მოქმედება მდინარეში ინაცვლებს. ახლა უკვე თვალებიც შემიძლია დავხუჭო.

პროზა

რის შესახებ ვსაუბრობთ, როცა ვსაუბრობთ სიყვარულზე

რეიმონდ კარვერი | 09.09.2015

ავარია არ იყო ამის მთავარი მიზეზი, არამედ თვალები; ის რომ მას მისი ცოლის დანახვა არ შეეძლო. ასე თქვა რომ ზუსტად ეს იყო მისი ცუდად ყოფნის მიზეზი. წარმოგიდგენიათ? გეუბნებით, კაცს გული ტკიოდა, იმის გამო რომ არ შეეძლო მისი დაწყევლილი თავის მობრუნება და მისი ცოლის დანხვა.

პროზა

პიგმალიონი

ჯონ აპდაიკი | 14.07.2015

რაც თავის პირველ ცოლში მოსწონდა,  იმიტირების ნიჭი იყო. წვეულების შემდეგ, - არ აქვს მნიშვნელობა, თვითონ მართავდნენ, თუ სტუმრად იყვნენ მიწვეულნი, - ქალი მისთვის აცოცხლებდა იმ საღამოს, სახეებსა თუ ხმებს:  პატარა, საყვარელ პირს სასაცილოდ მოწრუპავდა, დაიმახინჯებდა და ერთი თვალისმომჭრელი წამით მათ ნაცნობებ-მეგობრებს აბრუნებდა. ჰო... მე რომ მათლა - ასე არ ლაპარაკობს გვენი?- მე რომ მათლა მაინტერესებდეს კონსევაცია...„ და ისიც, მისი ქმარი, იცინოდა და იცინოდა, იმის მიუხედავადაც კი, რომ გვენი მაშინ მისი საიდუმლო საყვარელი იყო და ერთ დღესაც, მისი მეორე ცოლი გახდა. რაც თავის მეორე ცოლში მოსწონდა, ლოგინში მისი სიცხოველე იყო, ხოლო რაც თავის პირველ ცოლში არ მოსწონდა, იყო ის, რომ ქალი ყოველ ღამე ზურგის დაფხანას სთხოვდა, და შემდეგ, მისი მშრომელი ხელების ქვეშ იძინებდა.