ავტორები | რედკოლეგია | გამოწერა | კონტაქტი
შემთხვევითი მასალა
ლიტ. უწონადობა
 სიახლეები
პროზა
პროზა

ზოოპარკი, ანუ ჩემი ქორწინების ისტორია

გიორგი მაისურაძე | 03.07.2015

- გინდა, მოგწმინდო? – საიდანღაც ხმა მომესმა და ისე შემეშინდა, რომ ნაყინის ნარჩენიც ხელიდან გამივარდა. არადა მეგონა, რომ მარტო ვიყავი ცარიელ ზოოპარკში. ამასობაში ისიც მომიახლოვდა, ყვითელი რეზინის ხელთათმანები მოიძრო და ჩაიმუხლა. ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ მე მხოლოდ მისი ცივი თითების ჩემი შარვლის უბეში შეყოფის შემდეგღა მივხვდი, რომ ის ზოოპარკის თანამშრომელი უნდა ყოფილიყო და წარმოვიდგინე როგორ ტენიდნენ მისი ეს ცივი თითები ხახაში ხორცის მსხვილ-მსხვილ ნაჭრებს ვეფხვებს და ლომებს და სიამაყის გრძნობით ავივსე, როდესაც ჩემი მომავალი საცოლე მშიერი ვეფხვივით შეიჭრა ჩემ შარვალში

პროზა

ფოკუსი ქუდით და სხვა მოთხრობები

ეტგარ კერეტი | 21.06.2015
შოუს ბოლოს კურდღელს ქუდიდან ვაძვრენ. ყოველთვის ასე ვაკეთებ, რადგან ბავშვები გიჟდებიან ცხოველებზე. ყოველ შემთხვევაში, ბავშვობაში მე ვგიჟდებოდი. სულ ბოლოს კურდღელს ჩამოვატარებ ხოლმე. ყველა ბავშვს შეუძლია მოეფეროს და რამე აჭამოს. ამით შოუს მხირულ ნოტაზე ვასრულებ. ესაა, რასაც ოდესღაც ვაკეთებდი. აი, დღევანდელ ბავშვებთან კი, უკაცრავად!
პროზა

თავისუფალი ვარდნა

ლესლი ბრემი | 21.06.2015

თავი შენს მხარზე მიდევს. ზოგჯერ რაღაცეები წამომცდება ხოლმე... მართლა კი არ წამომცდება ხოლმე, წინასწარ დავგეგმე ამის თქმა.  რაღაცნაირად, იქვე, სპონტანურად  დავგეგმე. თავი შენს მხარზე მიდევს, მკლავზე გეფერები, და შენც, როგორც საერთოდ კაცებმა იციან, ინსტიქტურად მყვები. რადგან ეს ერთმნიშვნელოვნად მამაკაცური ჟესტია, თავს საოცრად დაცულად ვგრძნობ და ვიცი, რომ შენ ამას ხვდები  და მეც, ამიტომ, უფრო მეტად მეუფლება უსაფრთხოების განცდა. და მაინც, ვერ გამიგია, ასე  რატომ მიჭირს წარმოვთქვა: „რომ იცოდე, რა ძლიერ მიყვარხარ“

 
პროზა

ათასმეერთე ღამე

გიორგი მაისურაძე | 08.06.2015

როცა ჰარუნ არ რაშიდი ტახტზე იჯდა, ნაზირ-ვეზირი შუბლს უსწორებდა ხალიფას წაღებს და ფეხზე ამდგარს აგებებდნენ მინაბულ თვალებს ხალიჩაზე განრთხმეულები სეფექალები და ნელსაცხებელით უზელდნენ ბეჭებს ვნებებისაგან გამკვრივებული ძუძუს თავებით.

პროზა

ამნეზია

ივა ფეზუაშვილი | 07.05.2015

ზურგს უკან ნაბისჯების ხმა მესმის, ახალგაზრდა ბიჭი მიახლოვდება, კოჭლობით მოდის, ქართული ტრადიციული ტანსაცმელი აცვია და სახეზე ფერი არ ადევს. გარშემომყოფებს ზიზღით უყურებს და მეუბნება, ამათ შეხედე ერთიო, ესენი უნდა იდგნენ აქ და სხვები უნდა იყვნენ ციმბირში და იმის იქითო? ვეკითხები, რა ხდება-მეთქი. ყველანაირი პატივი აგვეყრება დღეს საღამოსო. რატომ-მეთქი? მკვლელს და მტერს რომ ტაშ-ფანდურით ვხვდებით, მაგიტომო. იასეს რომ ის შეცდომა არ დაეშვა, ახლა ვინ იცისო... მაგრამ არა უშავს, ცუდად ხომ მაინც არ ჩაივლის ეს განწირულის სულისკვეთებაო? ამ დროს დარბაზში პანიკა შემოდის თავის ფეხით, მოდისო, ამბობს, არა, ყვირის, უფრო სწორად, ხავის - მოდის! დარბაზი შეშდება, პანიკა ისადგურებს, მაგრამ არავინ იმჩნევს, ყველა ერთად და ერთ წამზე ისუნთქავს ჰაერს და დარბაზს საღი აზრისგან აცარიელებს; აცარიელებს და ტოვებს იმდენად ცარიელს, რომ დრო ჩერდება და ამ უძრაობაში, უჰაერობაში, ამ ყალბ ღიმილში, გაწელილ მოლოდინში, მოლოდინის პანიკაში და შიშში კარი იხსნება, დღის შუქი თვალს მჭრის და ცოტა ხანი ვეღარაფერს ვხედავ...

პროზა

ღმერთისგან მივიწყებული

ზუმრუდ იაღმური | 29.04.2015

ბოლოს და ბოლოს მოამთავრა საფლავის თხრა და წამოიმართა . ორი დღე შეუსვენლად თხრიდა. ხელები წელზე დოინჯად შემოიყარა და ღრმად ამოისუნთქა, დაღლილობისაგან მთელი სხეული სტკიოდა. მიხვდა,რომ ორმოდან ამოსვლას ვერ შესძლებდა, ჩამოჯდა და ხელები მუხლებზე ჩამოიწყო. რამდენიმე ხანს გაუნძრევლად იჯდა.ზემოთ ცხელოდა , ახლად გათხრილ სამარეში კი საკმაოდ გრილოდა.

პროზა

ქალი, რომელიც სხვას ჰგავდა

თაზო ნარიმანიძე | 24.04.2015

ჩემი მეგობრის დედამ ნახა ჩემი პოსტერები და ერთ-ერთ გამომცემლობასთან დამაკავშირა, მიდი შენი ნამუშევრებით, იქნებ წიგნის ყდის დიზაინერად აგიყვანონო. გამიხარდა. ხახვზე და პურზე მაინც აღარ ვიქნები-მეთქი და მივედი. იცით თქვენი ნამუშევრებიდან გამომდინარე ალბათ ჩვენი მიზერული ხელფასი არ დაგაკმაყოფილებთ, თან სიმართლე გითხრათ პოლიგრაფიულ ხარისხსაც აღარავინ აქცევს ყურადღებას, ისედაც რიკინ-რიკინით იყიდება წიგნებიო. კი დავეჭვდი, რიკინ-რიკინით თუ იყიდება ხალხს რატო არ ეტყობა-მეთქი, მაგრამ გავჩუმდი. მერე დაამატა, მთავარია რამით დაემუქრო მკითხველს და ეგ არისო, ამაზე კი აღარ გავჩუმდი და ჩავეძიე, მაგალითად სანამ ჩაძაღლდები ესენი წაიკითხე თუ გინდა მერე თქვან გარდაიცვალაო.
 

პროზა

მეოცნებენი

ცოტნე ცხვედიანი | 18.03.2015

სხვებს კიდევ ერთხელ გადახედა და ისიც იგრძნო , რომ ამ ახალგაზრდებთან შედარებით არცისე ბებერი იყო. არც არასოდეს დაბერდებოდა, სანამ  ამ სიყალბის წინააღმდეგ  ხმის ამოღებას გაბედავდა.  გულში ფიქრობდა,  ავდგები ამათ ყველას გამოვლანძღავ და სტუდიიდან გავიქცევიო...ვერ რისკავდა  წამოდგომას. თითქოს ეშინოდა გადამწყვეტ მომენტში ხმა არ ეყოფოდა სიტყვის სათქმელად.

პროზა

ბილიკი

ინა არჩუაშვილი | 10.03.2015

მელიტო პაპაჩემის ნახევარძმა და მარჯვენა მხრიდან მისი მომიჯნე იყო. ისინი მთელი ცხოვრება ერთმანეთს არ ელაპარაკებოდნენ, მგონი, მიწის თუ რაღაც მემკვიდრეობის არასწორად გაყოფის გამო; მაგრამ არ მახსოვს, პაპაჩემს ოდესმე მასზე ცუდი წამოცდენოდა. რაც შეეხება ბაბოჩემს და მელიტოს  ცოლს, ჟუჟუნას, ეს წყვილი ნამდვილად ვერ შველდებოდა ერთმანეთს. ბაბოჩემი თავის ნახევარმაზლის ცოლს იმის ღირსადაც კი არ თვლიდა, სახელით მოეხსენიებინა: მაგ არსაქნელის ქათმებმა სულ გადამიქექეს ბოსტანი, ან `მაგ არსახსენებლის ფეხი ჩემს სახლში არა ვნახო, იტყოდა ხოლმე ჟუჟუნას დანახვაზე და პირუჩუმრად ჩამოწყევლიდა.

პროზა

უცხო

დათო სამნიაშვილი | 01.03.2015

გამოგიტყდები, შეგრძნება მაქვს, თითქოს ადრე სადღაც გნახე. მე საერთოდ ამნეზია მჭირს. ვერაფერს ვიხსენებ.  მახსოვს რამდენიმე არაფრის მომცემი სახელი, რამდენიმე ადგილი, რომელიც ჩემში ჯიუტად არის გამჯდარი და კიდევ შეგრძნება, უცნაური შეგრძნება, რომ რაღაც მნიშვნელოვანი მოხდა, მაგრამ წარმოდგენა არ მაქვს, რა.