პარალელური პოეზია (3 ახალი სიზმარი)





პოეზია

პარალელური პოეზია (3 ახალი სიზმარი)




სიზმარი 3,14159265358979
 
2020 წლის 9 აგვისტო. არტ-ვილა გარიყულა. გადაღებები: მარგო კორაბლევას პერფორმანსის თეატრი. საოცარი საჩუქარი უშანგი ხუმასგან. გასაღები: დავით ჩიხლაძის “ანარეკლები ანარეკლების შესახებ უშანგი ხუმარაშვილის ფერწერულ ნამუშევრებში”. სახლში დაბრუნება. ყვინთვა ალბომში - გათენებამდე. სიზმარი.
 
 
უღრანი სკები, უფუტკრო, მკვდარი
თაფლში ჩამბალი ლებნები. საკე. 
და მაინც რისთვის გამომდევნა საშოდან ლურჯმა
გამრიყა თეთრმა. წითელი, ჭარბი
დაგუბდა სისხლად.
მეტასაზღვრული ემოციების ეს პოზიცია
ფარულთესლოვან მცენარეებად მეზრდება კანზე
მე ვინც არასდროს არავინ არსად
ვარ. სადღაც გარბის თაღების წყება
და აბსტრაქტული სიზმრების ჩიხში
წყდება ხაზები.
თაფლი შხამია. შხამია თაფლი - 
გრძელი თუ მოკლე, თხელი თუ ბლანტი
ეს სივრცეები, ეს მზის ჩასვლა ეს ესკიზები
არის თაფლივით ტკბილი და მწამლავს 
შხამით მაბრუებს გულს მივსებს მბადებს
ახალ ხაზებად.
უღრანი სკები, უფუტკრო, მკვდარი
თაფლში ჩამბალი ლებნები. საკე.
ყვავები ფარფლებს მოიქნევენ ცის წყლებში, მაბნევს
ჩხავილი როგორ სწრაფად სერავს ოკეანეებს.
მთვარე წყალშია. მზეც  წყალშია, წყალში ბინადრობს 
თევზებს ანათებს ზღვადასული, ვარსკვლავარილი
აღარ სრულდება, არ ქვავდება, არ იკარგება 
ინსომნია და დემონური გადაძახილი
ძილის ნაპირთან.
რა მაგიაა, რა სიზმარი რა გარდასახვა
მიღმიერეთის აღმოჩენა. წყვიდადის მზეთა
მოხელთებული ბრწყინვალება, ქვიშაბალახში
ციცინათელა მთვარეები. პუნქტუაცია
ფეთქავს ფერებად.
 
უღრანი სკები, უფუტკრო, მკვდარი
თაფლში ჩამბალი ლებნები.საკე...
 
 
 
 
 
სიზმარი 3, 141592653589793
 
                         არ გამერიყო       არ დაივიწყო რომ კაკლის ხესთან ჩამოჯდები, მიხმობ, დრო მოვა ერთად სიკვდილის დადებული დადის პირობა ბუქი ქარივით ტანში ეზარა ნიგვზის ფოთლებს ეს შეგონება. მე ვარ სქოლიო შენი წერის მე მაქვს იღბალი საზიარო რომელიც შენ ხარ.
 
                                               
                                 (წყვდიადი თაფლით)
კანს ვერ დავაღწევთ.
,
აქ მუდამ შფოთი, ამტეხი დილის, გვაშიშვლებს სისხამ დემონებს, ახალ
განზომილებას ვეზიარეთ, არ იკარგება არაფერი
მომე გრაფიკა!
                                  (ხანგრძლივი კოცნა)
პაუნდი ეზრა. მეცნიერი. შენი მურაბა მზერის ქვაბული.
კაკლების ნაცვლად ყვავილები გიბრწყინავს თვალში
შლიან ბუტკოებს, შობენ კოსმოსურ მტვერში ჩანივთულ
ნიშნებს, იმიჯებს, ცეზურებს, რითმას
დაგვიანებულს!
                                  (შენს ბაგეებზე)
მხოლოდ რჩეულებს შეუძლიათ ამ სასწაულის მოხელთება
ამ ტბებში ყვინთვა როცა ზაფხულის სიზმარი ქრება 
ყველაზე ნამდვილს, შენს სულს დავაჭერ: ნაბიჭვარი მზე სიკეთის ბაზისს
და ზედნაშენად შევქმნი ახალ ცას 
სადაც თვალების კუნძულები ღელავენ შენფრად
თანამხილველი!
                               (ნიშნავს კონტრაპუნქტს)
ოდეს ვიხილავთ პოეტურ სხეულს შესაქმე არსის,
იდეის, ფორმის, არის მაგია არის სიცოცხლე არის მერითმე 
ვარსკვლავზე ცეკვა. სამყაროეთის ბალანსი გვიხმობს
პარალელური!
 
წყვდიადი თაფლით /წარმოთქვი მშვიდად/
ხანგრძლივი კოცნა /უფრო ხმადაბლა/
შენს ბაგეებზე /სავსებით უხმოდ/
ნიშნავს კონტრაპუნქტს
/იყვირე, მიდი!/:
ამ სიყვარულში ნეოფიტები ვართ უეცარი 
მომე გრაფიკა,
 
 
 
 
 
სიზმარი 3,1415926535897932
                                           
                         შენ გამოჭერი ჭერში ღიობი, ღმერთთან საუბრობ შენი სხეულის ცხრა კარს შეაღებს უსმინე კოსმოსს
                               ფარულს. ხეტიალს შევაფაროთ ფრთების მოქცევა ახლა მძიმეა წერტილის დასმა, ვიდრე ოდესმე,
                                 
 
არ ისმის შენგან. დუმილია
უტყვი კივილი სახის მოღრეცით
ჩრდილავს სამკუთხედს
                /მხოლოდ ნაწერის ბედისწერამ უწყის სწორი გზა/
მაგრამ მე მაინც მკაცრად მჯერა ტყუპისცალი ხარ
სველი სუჩუმით ლაპარაკობ. ჩემსავით შეშლილს 
ჭაღარებივით შეგეპარა თმაში ჭაობის 
მწვანე ნათება, ხავსმოდებული შეცდომები გამძიმებს ბელადს.
პირველყოფილი ზიარი სული არ ცნობს ფაქტორებს
ეკონომიკურს, სოციალურს და ასე შემდეგ
შენ კი მიქრიხარ როგორც ღამის მატარებელი - 
ხილვების ლურჯი იერარქია.
                /ნუ მივატოვებთ ერთმანეთს, გხედავ:/
არ ისმის შენგან! ანარეკლების შფოთი აწვიმდა ბამბუკის ტყეებს
ჟოლოების მწკრივს ვნებების ცეცხლში ფერი ეწვოდა
ხის ძველი სახლი სავსე იყო სიკეთის ქვიშით
კედლები გავდნენ მზის ჩასვლას მთაში. ღელავდა სახლი
                /სიზმრით დანისლულს, მაძიებელს, უფსკერო ტბებში/
არ ისმის შენგან. დუმილია
მაგრამ დაისი, ვაშლის ნაღმავდა ვარდისფერი ჩრდილებით, ბაღებს
მზესუმზირებში გასკდა მისი თვალების შიში
მისი კერტების სარკე ირეკლავს დამფრთხალ უფსკრულებს 
შენგან არ ისმის, დუმილია!
მიწურ ქოხებად ჩაგვთვლიმა ძილმა
                   /მხოლოდ ნაწერის ბედისწერამ/
სველია მიწა. საცეცებივით შემეზარდა მისი კოცნები
                   /უწყის სწორი გზა/
და შენ მიქრიხარ როგორც ღამის მატარებელი - 
ხილვების ლურჯი იერარქია.
 
 
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.