გულდათუთქული კაცის გალობა





პოეზია

გულდათუთქული კაცის გალობა




 
1.
 
ასეთო ტურფავ, თუ ჩემდამი შენი ემოცია
მართალია სიყვარულის მიმართულებით,
ნეოლიბერალიზმი დაუბრუნე  კონსერვატიზმს,
ანარქისტები გარდასახე მემარჯვენეებად,
ხოლო ტრადიციონალიზმი მიუერთე მემარცხენეობას,
დაე, იზეიმოს ამ ცინცხალმა კაპიტალიზმმა
თავისი გამარჯვება ყველგან, სადაც იგი
ჩვენს ფეხს შედგამს, და იფრინოს, იხაროს.
შენ თუ ჩემი ემოციური ბადის დეკონსტრუირება
რამეს შეგძენს, განა მე მეტს რას გთხოვ,
მიმსახურე კონსტრუქციულად,
მაგ რჯულძაღლის დედამც ნუ უქნია უფალს.
მთავარია, განახლების ქარი როს დაჰბერავს,
ემანდ არაფერი შეგვეშალოს და,
როგორც რახანია გვპირდებიან,
ყველაფერი ცუდად აღარ იქნეს ვინძლო.
კარგი ერთი, ნამგალა მთვარევ, განა მე არ ვიცი,
რა საპირისპირო გრძნობის აღმძვრელია
ამდენი მილიტარისტული ნარაციის
მშვიდობიანი თანაარსებობა მდოგვის მარცვალს სადარებ,
ლურჯად ნახავერდებ,  მოსულელო ამ კონტექსტში,
დედამიწის ამ კუთხეში, ეჰ-მეთქი, განა მე არ ვიცი,
მაგრამ გამოსავალი რაკი არ ჩანს,
მერამდენედ ჩვენო თვალწარმტაცო,
წავიდ-წამოვიდეთ, სხვა რა დაგვრჩენია.
ოღონდ მე მაინც დარწმუნებული ვარ,
რომ მკითხველი მოძებნის
იმ რამდენიმე აქტუალურ ასპექტს,
რომლებსაც თავი მოვუყარე
ჩემი სულის უწესრიგო არქიტექტურის
დასახასიათებლად და არა - სადებატოდ.
 
2.
 
კვლავაც ასეთო და უფრო ტურფავ, არ კი მახსოვს,
მთელი ეს მეტაფიზიკა სასოწარკვეთილი კომუნიკაციის,
სახელმწიფოს მიერ ჩვენი დაღლილობის დრამატიზება
და გაბმული ყვირილის ექსტერიორიზაციის მცდელობები
რით დამთავრდა, იყო თუ არა პასუხი დადებითი?
აკი, ტექსტები თავიანთ თავს თავად კვებავენო?
აკი, თამაშად იქცევიან და ჩვენ თამაშგარეთ გვტოვებენო?
მატრიმონიალური ზაფხულით თანხლებული
ვრცელი საუბრები სუბიექტურობაზე,
რომელიც ისტორიის განსაზღვრულ მომენტში
განიცდება, როგორც ფიზიკური სხეული
და ხელს უწყობს სუბიექტურობის სიტუაციური ფორმების
სტიმულირებასაც და დაშლასაც ერთდროულად,
შენთან კომუნიკაციის მცდელობაა და მეტიც არაფერი.
თბილ ადამიანურ ურთიერთობას,
რომელსაც აკლია სატელევიზიო იუმორი,
სიტუაციური კომედიის კონცეპტუალიზაცია
ვერაფერს უშველის, ვეღარ გადაარჩენს
და, აბა, მითხარ, ჩვენ რატომ გაგვრთულებია
შესატყვისი ტემპერატურის დარეგულირება
და დღის წესრიგში რატომ ვერასდროს დავაყენეთ
ჩვენივე სოციალური ისტორიებისთვის
თვალის მიდევნებაც და მათი გადალახვაც
ესთეტიკური დისტანციის გამომუშავების მიზნით?
ნუთუ ესეც ჩემი ბრალია? მაშ, სად არიან ნათესავები,
სად არის მოწესრიგებული სასამართლო სისტემა,
არბიტრაჟის რეალიზმი და უბადლო საზრისი?
მე ხომ შურისმაძიებელი საჯარო მოხელე არ გახლავარ,
ნიჭიერების წინააღმდეგ საცოდავად ხმალაღმართული,
მზაკვრულად რომ ათანაბრებს მაღალს და დაბალს?
მე ხომ ტრისმეგისტის გადამწვარი ლამპარი არ ვარ,
გასხივოსნებულთა ტვინებში მაინც ანთებული?
 
3.
 
ო, ნუ მახსენებ იმ შორეულ წარსულს,
როცა იდგა ჭეშმარიტად ცხელი ზაფხული,
მე კი, პეტერბურგის ელექტრომექანიკოსთა
სკოლის წარჩინებული მოსწავლე,
ამხანაგებთან ერთად ვხელმძღვანელობდი
ჭიათურის მუშათა გაფიცვას (წარმატებით).
ჩვენი ტრფობის ის ეპიზოდი, ჩემზე არანაკლებ იცი,
როგორ უკავშირდებოდა კომფორტის ზონაში
შესული შენი დაბადების არკანების
ყველაზე იღბლიან კომბინაციას,
რომელმაც მე დამაჯილდოვა
დრამატული თავგადასავლებით,
შენ კი - ლიდერული თვისებებით
და ჭეშმარიტად არკანული ენერგიით.
აი, როდის მოხდა, ცივი თამაშის სტილოსანო,
როს ზეაღმართული სკიპტრა დაეშვა ჩემს თავზე
და იმის ნაცვლად, რომ კრიტიკულად განგეხილე,
ბილწად და ვნებიანად მომახალე ცხვირწინ,
რომ მე არ ვარ რევოლუციის ნაშიერი
და კომპარტიის ოცდამეოთხე ყრილობის შესახებ
თურმე ისევე არაფერი მცოდნია, როგორც,
ო, ღმერთო, ადრეული ყრილობების შესახებ.
ნუთუ, ეს ყველაფერი - მას მერე, როცა
ამდენი შინაგანი კონფლიქტი შემოგწირე
პარტიულ კრებებზეც და საუნაშიც იმ დღეს!
ჰოდა, გახსოვდეს, რომ მე წერტილს ვსვამ,
აქ ვდგავარ და სხვაგვარად არ ძალმიძს,
თუნდაც დამაპატიმროს სამხედრო სარდლობამ
მენშევიკების წინააღმდეგ ბრძოლისთვის,
მე საბჭოთა ხელისუფლებას მაინც დავამყარებ,
მერე კი გავა დრო, აყვავდება არაერთხელ ნუში,
არაერთ ზაფხულს ჩაივლიან ბატები ყიყინით,
და ერთი ნაღვლიანი ოქტომბრის მიწურულს,
ქარში და წვიმაში მარტომყოფი, არჩეული ვიქნები
ზუგდიდის სამაზრო აღმასკომის თავმჯდომარედ,
რათა, ესოდენ დემონური მსახური ამურის,
დევნას განვიცდიდე და გმირულად დავიღუპო
მენშევიკური ბანდების წინააღმდეგ
მორიგი ბრძოლის დროს.
 
4.
 
და მაინც, ვიცი, რომ ეს შენ ხარ,
ო, შენ ხარ, სწრაფად განვითარებული
ზეციური სიყვარულის მიმართულებით,
მსხვერპლი ენის არაკორექტული გამოყენების,
იმ  ახალი, გადაუდებელი ეთიკის მონახაზი,
რომელსაც ჩვენ დაუყოვნებლივ ვუახლოვდებით,
სოლიპსიზმზე საშინელი და საკვანძო,
ჰიპერდახურულ სივრცეს მინამსგავსი,
თვით კადრირებული პოლკი იგი,
ცეცხლით განათებული მრისხანე აურა,
უდავოდ ძველი კეთილი ნეონი,
სიცილის ოთახში თავგზააბნეული,
თვალთმაქცობის ინდუსტრიის გმირი,
თვითრეფლექსიის მეტაპოეტესა,
უარყოფილი მწყურვალი მონადა,
პარაცელსის ჰოკმაჰ და ბინაჰ,
დარისპანის გასაჭირის მუზა,
გრძნობის მელანქოლიური სტრუქტურა,
წმინდა აფექტსა და აფექტის არარსებობას შორის
უწყვეტი მერყეობის წრფელი რეალობა, 
პარადოქსული აშლილობის ქალღმერთი,
ქალი-რაკეტა, პოზიციონირებული სუბიექტად,
თვითპრეზენტაციის წარღვნამდელი ქალი-სტრატეგი,
ჟუჟუნა წვიმა, საკუთარი თავის და სხვების
შემეცნების ექსპრესიის მიმართულებით
ერთხელ და სამუდამოდ გადახრილი,
მუმიის სტერილური ბინტით თვალებახვეული,
მიდრეკილი მორალური გიმნასტიკისკენ,
უხილავ ეთერულ სხეულში შემავალი კარი,
ქვრივი გიორგი ყურულაშვილისა (1892-1937),
ქვრივი თედო შუშიაშვილისა (1885-1917),
თეოფილე კეჭეყმაძის (1897-1955) ამაყი ქვრივი.
 
 
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.