ალეხანდრა პისარნიკის ხსოვნას (პარალელური პოეზია)





პოეზია

ალეხანდრა პისარნიკის ხსოვნას (პარალელური პოეზია)




არგენტინელი პოეტი, ალეხანდრა პისარნიკი 1972 წელს სიცოცხლეს თვითმკვლელობით ასრულებს. პანდემიით გამოწვეული შეზღუდვებისა და ჩაკეტილობის პირობებში, 2020 წლის ნოემბრის დასასრულს, რატომღაც სწორედ მისი ქართულენოვანი პოეტური კრებული მახსენებს თავს და ვიწყებ წყვდიადებში მზეების ძიებას. მისი ხმები სიზმრად მდევენ. ძალას იკრებს ჩემი პარალელური პოეზიის ახალი ეტაპი, ალეხანდრასთან მაგიური კავშირის დამყარების თავხედური მცდელობით. ამ ეტაპს ალეხანდრა პისარნიკის ხსოვნას ვუძღვნი. განსაკუთრებულ მადლობას ვუხდი დავით ბარბაქაძეს, რომელმაც პისარნიკის ქართულენოვანი კრებული “ამაღამ, ამ სამყაროში” 2019 წელს გამოსცა. ასევე, დიდი მადლობა, ქართული თარგმანების ავტორს, ირაკლი ყოლბაიას.

 

 

 

72.36.202?

 

და დამიქნევენ მუშტებს

ჩრდილები.

მკვდართა თანმყოფი

არაფერს დავწერ დაფაზე ცარცით

არაფრით მოვალ.

 

 

:

 

                         “ახლა მარტოობა არაა მარტო”

                                   ალეხანდრა პისარნიკი

 

სიჩუმე ჩუმად ყოფნას წყვეტს

ქარმა უარყო ქარობა

 

ჭერმის გულივით მწარე გემო აქვს

მოუთმენლობას

ვიჩქარე რატომ.

 

 

!

 

მესიბრმავის ვრცელ ქვაბულებში

უმყოფობაა.

მეპოეზიის მინდვრებზე

ხეებმა შენმა

ფესვი გაიხმო.

სახლში ვბრუნდები

მაგრამ ზუსტი გზა

არ გამეღება -

დაგმანა გული.

მეპოეზიის მინდვრებზე

ჩაფლულ შენს ბოლქვებს

ნუ დაივიწყებ

მოვლენ ღმერთები!

და ვარსკვლავებად მოისხამენ

ხეები სიზმრებს

ერთძილ რომ ვნახეთ.

 

 

,

 

და დგება დრო და

მდუმარედ ვამხელ

რამეთუ სრულად ვიმეტყველე

 

უსმინეთ ჩემს ტყეს

იქ ღმერთი იცდის.

 

 

?

 

და რა დგას ჩემში

      “კოკასა შიგან

რით ამავსე,

        რაცა დგას

ჩემო შემქმნელო

        იგივე

ვარსკვლავსიტყვებით?

       წარმოდინდების”

 

 

.

 

ჩემ ნათქვამ სურათს

ხელისგულით თუ შეეხები,

სიტყვის ფაქტურას

შენი კანით ფრთხილად შეიგრძნობ,

მოგაჯადოებს

შენში ჩემი არარსებობა.

 

 

;

 

უკიდეგანო სითეთრე თვალს მჭრის

ბასრ წყვდიადებად მესობა თოვლი

მოჭრილ თვალებში.

ქვადქცეული სიკვდილები ჩავისვი ყველგან

სადაც ღრმულია,

სადაც არსებობს მყოფობითი კავშირების

შესაძლებლობა

საიდანაც ვეღებით ან გავცემთ სამყაროს.

გაქვავებული ნესტოებით

გაქვავებული ფოსოებით

გადარაზული კარიბჭეებით

ვყვინთავ ჩემს თავში

მეჭურჭელში

მეკოკა კვართად ვლივლივებ ძვლებზე

ჯალამბრიდან რომ ცვივიან გზა-კვალ.

 

 

!

 

სიკვდილი მოაქვს პოეზიას

/თქვი ეს თამამად/

სიკვდილი მოაქვს პოეზიას

/იყვირე, მიდი!/

სიკვდილი მოაქვს პოეზიას

/მიწვდი ხმაურის უმაღლეს ბგერებს/

ამიტომ კვდომა

მხოლობითია,

ღვთაებრივი,

სავსე და სუფთა.

 

 

( ) ( )

 

არ დამთავრდე ჩემს შენს ნაწილში

არ ამოწურო ფერთა გადასვლა

სქელიდან თხელში

ზეთიდან წყალში

თაფლიდან რძეში

მკვეთრიდან მკრთალში

ან/და პირიქით:

(დ)ასრულდი, (გ)ახდი

ნისლიანი მზეების დარად

სიტყვების მიღმა დანაღმული

სათქმელის ჩრდილი.

 

 

“ ’’

 

შემოქმედის შიშნარევი ხელებით

მღვიმეებში ნაქსოვი

მომახურე ლაბადა

“ნუ გადამცემ,

უნაღვლიანესო შუაღამეო

შუადღის უსუფთაო სითეთრეს”

მზე-ჰამაკის ყვავილწნულში ზამთარმა

არ გაგვიღო სიცივე

თოვლსავსე და გამხდარი.

 

 

სიზმარი 3, 141592653589793238462643

 

მე არასდროს მიძებნია ჩემი სისხლის სათავეები. კაცობრიობის სისხლის საწყისებს ვეძებდი მუდამ. ზაზუნა. ვირთხა. წრიულ ზედაპირზე შეშლილივით მორბენალი. გამქცევი არსად. რაც უფრო სწრაფად გავრბივარ, უფროდაუფრო მერევა თავგზა.

პირტიტველი თუ პირშიშველი?  - უბნობს ოთახში, ჩემი შვილია. სამყაროს უნებლიე შეცდომას გავს ჩემი მშობლობა. ამ დროს კალამი მღალატობს. დაშრა მელანი კალმის წვრილ გულში. ეს ნიშანია - სამყაროს არ სურს შეცდომების აღიარება რადგან ის მე ვარ.

არა, სიტყვა არ არის თავშესაფარი. თავშესაფარი პოეზიაა. სიტყვასა და პოეზიას შორის ყმუის უფსკრული. სიტყვიდან პოეზიამდე შამანი ვხდები. როგორ განვკურნო კაცობრიობა თუ მეთოდები ჩემსავე თავზე არ გამოვცადე? საცდელი კურდღელივით მიფეთქავს გული - სწრაფად და შიშით. “I wanna fuck you like a bunny”.  მოდი, დაჯექი. მაგრამ შენ ახლა სკამზე კი არა მთვარეზე ჯდები. მთვარე თეთრია - რძე, ფორმით სფერო ხოლო სიღრმეში ისმის მოცარტი და ამ მუსიკას ჭიპით მოისმენ. დედის წიაღში შენ ეს იცოდი ახლა კი ზიხარ სკამზე? მთვარეზე? რძეში მუსიკით? გაერთე არა? მეც ეს მინდოდა ასე ვთამაშობთ დასაბამიდან.

დროდადრო კატა ვარ. კატა იმდენად, რამდენადაც არ მსურს, ვიყო ძაღლი. როცა კატა ვარ, უმაღლეს ბგერებს აღიქვამს ყური როცა კატა ვარ, მიუწვდომელ სიმაღლეებს ვნიშნავ ბრჭყალებით.

 

აჰა, ეღება იისფერი ჩემს გახსნილ თვალებს. და თვალები იძირებიან თოვლიანი უფსკრულების ღრმა სითეთრეში.

 

მე არასდროს მიძენია ჩემი სისხლის სათავეები კაცობრიობის სისხლის საწყისებს ვეძებდი...

მე არასდროს მიძებნია ჩემი სისხლის სათავეები კაცობრიობის სისხლის საწყისებს...

მე არასდროს მიძებნია ჩემი სისხლის სათავეები კაცობრიობის სისხლის...

მე არასდროს მიძებნია ჩემი სისხლის სათავეები კაცობრიობის...

მე არასდროს მიძებნია ჩემი სისხლის სათავეები...

მე არასდროს მიძებნია ჩემი სისხლის...

მე არასდროს მიძებნია ჩემი...

მე არასდროს მიძებნია...

მე არასდროს...

მე.

 

ენა სისხლია და სიტყვას სისხლი ქმნის.

სისხლიანი სიტყვებით სამყარო მღერის

შამანი უსმენს

შამანი წირავს

შამანი კურნავს

ყველაზე შორეულ წყვდიადებში ჭეშმარიტი მზეები ჩნდება.

სიტყვა არ არის თავშესაფარი, სიტყვა არ ყოფნის პოეზიას,

სიტყვა ვერ იტევს შამანის მიძღვნას. სიტყვებს მიღმაა რაღაც მთავარი.

არსებითი. არა რაობა!

 

 

 


თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.