ზამთრისვლა





პოეზია

ზამთრისვლა




 
 
                 1/
 
 მაშ მივაშუროდ კიდევ ერთ ბუნაგს
    ამ ზამთრის კრძალვით (გარეთს
  აღარ სურინ ჩვენი
               დასწრება )ასევე
                      გვითრა, ხერ
                                 ხე
                            მალ მე მეშინინ
      ყველაფრის რასაც ჩურჩულებ, მეტყვი, ნურაფერს
 მეტყვი მდუმარებისა და უკეთეს
                   მა სიტყვამ აღძრას დაგვეტანოს აზრება
შენი, ჩემი, თანაბარშორი ყურ
                              სასმენნი ახალი
 ჰანგი თანასუნთქვედი ოდა,კრული აღარ ითქვას: გვრინი
                                             მორჩა ვამპირები ურჩებიან
      ღამის ლექსს, სრულსიღამე ჩვენი ძველი
                                                   ფირსაკრავისთვის
 
                     *
 
მეხსიერება იცდის უცდის
       უკეთეს წუთებს მე
 
                               კი
დაგკარგე (და არ მგონი აქ
       სინტაქსის ეშმაკობები, მისი ბეზე მღალატობდეს, ღალა
ტობდეს ჩემს სათქმელს (თითქოს არსებობდეს, საერთოდ
ასეთი ღვთისგანმიტოვებული
                     რამ—სათქმელი? ჩემი? ეს ძველი ლექსია, ამბობს : მე მიგატოვე, მევე
მკარგველი
 
                   ((და ლექსიც—ო ის, უწყვეტი და ასე უხვად ნატკენი—ეკოპია 
მის ძვრათა—მხოლოდ ისე ედგეს გვერდ როგორც
ჩემი ცრემლები შენს კანს . სიტყვები, როგორც სხეულის
არტიკულაცია, წართმქა სხეულის, გამო
მეტყველება) ცრემლები, როგორც განსხეულება—ორივე
evocatio
               evenment, გარ
                   მოფენა
 
) სხვა ყველაფერი ოდნავ მაინც (შეხების, გემოს, ამ ლუციფერული კომპლექსით, ვთქვათ) ვიცით, მხოლოდ ეს სამი რამე გვაქვს სრულუცხოდ : საკუთარი ხელები საკუთარი სხეულები საკუთარი ფიქრები—ეს სამი და კიდევ ერთი ორი რამ
 
რას ნავსაყუდელს გავძახით, ამ მიმწუხრ
სიმღერას?
             სიყვარულის ენა? რა ლურჯი ჩრდილი
                   აეტუზება ამ ღამეუთენარს, რა
   მესმის არავინ
       გაიგოს ამ წარუბრუნებელ ტანქვეშ
                               ღამით რომ გულით
მიკრავენ კანელურად სხეულის უცმ სიცვესთან
          —ეს ენა, რა
                     იერო
                         გლიფი, ეს განზრახული
                ენა—ესენი მომაქვს შენთან და
        რად მიკვირს, მტოვებ—რამდენ წელიწად
   ვწერე მხოლოდ ეს დანაკარგის კატალოგი (ხარჯის
                               გარეშე!) მხოლოდ და რამდენ
  ხანს კიდევ, უნდ—ეს კატალოგის უწყვეტი
                                          დანაკარგი, შენი კანი
        მედო მოხარშულ ღრუბლად   ო მას ვიცნობდი
    და ჩემსავე ხემს გული ვერ დავუგდე ყური
ვერ დავუდე—იოლად არ
            ვუთამაშობ ამ სულთმოფენობას, ტრისტია, მისმი
                                 ნე შენთან
     რწყმა ის ყურისქვიშეთია, ეს გზისპირეთი, ეს
                      გულწასული იეროთქმა, ეს კატის
  ლოკვა შენ ურჩები ლურჯი ამ
                           ნაცობ ინკუბს
 
 
 
                      2/
 
   კატას ფარდად სცვივა
წვიმათფარადებიდან
         ნუთუ მართლა ის
 ხდები ნელ-
                 ნელა ტანს იხდი
      რა ხდები მე
          უბარო საით ეს ფო
  თოლი მერამდენე ზამთრის
      ნაბუნიობად —ეტირიფე
 ჩემს მე
   დინ ნაღველს ყვავილს რა
ომელიც გაჩუმე ქარის ქუჩად მიეცე მი
     ან გამთენიის მდუმარე
                    ღამით
 
 როგორც ზღვა მოექცევა მთვარე-
        ნაპირს ისე მეტრფი სიტყვას
    ღიმილით და პირით და სველი
                             ტანით ზღვარივით როგორც
აჩრდილი გაუწვება ხეს ჩრდილი ნავს
              წყალზე უხილავი დღეები თრთოლის
       გამო რისაც მოკრძალებას
                                            ვუხსნით
ერთმანეთს იქ არის
                   ქალი სხვა ზღვის
    პირას მან არ იცის საათთა წყება
სადაც ყვავილი და მზე ხორცს ხვდება ვერ
                                                                       გაივლი 
 
  მართალია, რომ ნელა ვნატრობთ, ნელა
       ბავშვობის შიშები ხედ როდესაც ერთხელ
    ნანახი ბრჭყალი ქსელებით ნაბამი
                        დასახრჩობობად ბაღუსვენარი
თან ტყვეობა ცელოფანია, ცელოფანტები
დილით, ურიები
            დილით, წლებით შენ
      ნაბურუსები დაუწერელი შიშით
                               ამბები უხილავი წლიდან
წლის ზრდა შენს ძვლების ვარსკვლავ-
ნახშირ დასამარებლად ყველა
ფერი რაც კედელს მძავს ერთქმას ეკვრა
 
და არ მოეშვა ვიდრე ძივთს
                     არგამოხდი როგორც მოგონებად
       იფურჩქნება ოფლად ქერა შენზე შე
                            უნახებს ორთქლად
  ყინული შუშაში ტკბილ გუშაგობა
                        ვიწიგნო სიზმარო, საით
უკანუკან გიწერ
             შენი თმის ფერიცვალება მთვარკალ დამ
წვარი ფრჩხილი მეათე ხმლების ოთხკეცა თეატრი
იტეხარ იწვა ხორცვით ნაწერი სტრიქონის ნატვრა
მუდამი დღეზე ძალი არ გაეწუროს / რამდენს
 
დაიტევ, ვიდრე ჰხვალ, პროექციულო
სფინქტრული სტრიქონი, ყოველთვის მელო-
დრამით ნაწყები და მერე ფიქრობ რას მოაბა
-პია რა რით აუხსნა და ისე გათოვს ვეღარაფერს
იხსენებ (რა ფერი იტირე მოკლულ ძაღლს) სისუფთავე მტრობს
ამ ოთახებს ამ ოთახ თეატრის ამ ოთხფერებას კეც კოშმარებს
(მათ ინფორმაცია ვერ ინადირებს, ჰო ისაა
მონადირე დანარჩენი ჩუმი ეული ნადირი თოვლში (ვერ
      აღნუსხავს ნაკითხ ენცეფალოგრაფიად
      ის ალქიმიაც უკვე თქმულა ის
                                                        პირის
 
      ქუშება ის დაიკარგა როცა ბოლო კუნძული
აღრიცხეს წყალმიწიერების სარიცხ
კიდებაზე  . დუშამს სწავლობენ როგორც
ვიტგენშტაინს ან ჰაიდეგერს სწავლობენ, რა
         ჩეშირულ სიტყვებს ამბობს შენი ჟესტები
    შენი პიჯაკი უკიდურებო მე ეს სხვა სამყარო
            სრულად დაცლილი პირველი სისხლის
                ნაყოფიერებისგან, ვინატრე ის ზღვად
ყოფიერების შენ რომ არ გკვეცავს (დღე როდესაც
                                                                        კაენმა
 
აბელის სისხლი დაღვარა „ყველაზე ნაყოფიერი
მოსავლის წელი“ იყო წელი მენსტრუალური
დენის და ცხოველშობის დაკავშირებისა
—ამ დროს არესი ჩაუდგა ადამიანურ თანა-
ვარსკვლავედს და-ნა-ბიჯია აქედან პოლისამდე
სადაც მსაჯული უარჰყოფს დედა-შვილ ურთიერთწყობას
თუნდაც მაგრამ ვერ გადაიფიქრებს ომს ენას
კაცისა / მე ტყუპების სახლი ვინატრე და
                                                                      ცაო ჯერაც
 
მამაშვილის კვეთებით დამყურებ „გამოვაღწიეთ“
უწყვეტი ამაო გოდება მაგრამ ჩვენს ტირილს
სასვენი ნიშანი არ ესმის შენ ეკეცები ჩემს
წრეხაზებას როდის დავწერ ბოლო ოდას კანელადან
ამ სადგურამდე როდის ეს მღერთკერება დაცლის სისხლს
             ჩემს აბაზანებში ღამე შენ მომიდიოდი
ჩემი ცხოვრება ფარდად შენს
                                              სახესაკიდებზე
 
განშორებას წერები ნაგზავნი ყველას ყველა
ზამთრის დღეა და ვერ ვივიწყებს ზამთრის
წერას თითქოს ნანობდე ყველა ყურუგდებ
ბიჯებას შენ მის ზურგს ვერ ილამაზებდი
და მაშ იცოდი აღარ გიყვარდა სამყარო
ამბებისგან ქმნილი და არცერთი
                                                ამბავი
 
მეორე არაა მორჩა θεωρία მორჩა ἀνάλυσις როგორც
           მარილს ყავა გამოდენს ისე განილევი ამმო
           მიქცევაში ძეო ბოლო სიტყვა დააცხრე
გაუგებარი ეს წყალი / მისი მეორება სავსე
მთვარე ამაღამ და მომინდა მეთქვა 
                                                     ფრანგული
 
წერილები გაუხსნელი წაუკითხავი დაუსწრებელი
შენი თმა როცა კი თქმა გჭირდება რხევად იცი
ზურგს ვერ ვეტრფე მივხვდი ინებე წვემა
უძირობა უსიტყვის და კიდევ რა 
                                           მერამდენე
 
წლიურ მიწას უბრუნდები რისთვის ეშვი
ზამთარს მე დავა არ მაქვს რამდენს სცივა
რატომ კითხულობენ შენი მხურები ნაწერს
 
           წაღუკმაამაღ
                         სიტყვაწნულები ვიწრობ
 
წყება ბოლო უსმენი სიმღერის
 
 
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.