შიშის ტიპოლოგია





პოეზია

შიშის ტიპოლოგია




შიშის ტიპოლოგია
 
მე ვხედავ დღეებს, როგორც მოულოდნელად გაშლილ მინდვრის ყვავილს
და ვისმენ დროის მძიმე სუნთქვას, როგორც უცხო განფენილობას.
საღამოობით მეზობლის ცოლის ჩხუბი არის არეულობის ნიშანი,
მარადიული უკუსვლა, როგორც დიდი ხნის ვალი უბნის მაღაზიაში.
ხმაური შვილების სათამაშოებს ანიშნებს ადრე დაძინებისკენ.
ხმაური არის სიხარულის ნიშანი საღამოს ჩემი ეზოსთვის.
ნისლმა დაფაროს ყველა ხმაური, სანამ სული ქარის აღებას ცდილობს,
დაფაროს ნისლმა, თუნდაც დროებით, ჩემი მეზობლის ვალები.
როცა ღამე გააღებს კარებს და დღეს გაუშვებს დროებითი დავიწყებისთვის,
მე ვიქნები საკუთარ შიშებთან ახლოს, მეგობრული ჟესტების ენით
და დილას ჩემი ოთახის კედლებს სიზმრიდან გადმოსული აზრები მორთავს.
 
 
 
 
 
მონოზონი
 
მამა ეფრემი მონოზვნად შედგა ათი წლის წინ
და დღემდე ახსოვს, ახალგაზრდა როგორ მიადგა მონასტრის გალავანს,
როგორ დაივიწყა ძველი ჩვევები და მისი სახლი გახდა კინობია.
მამა ეფრემი არის მკაცრი და არ იხედება გვერდზე, როცა ხალხშია,
ღვიძავს, როცა ბინდდება და იძინებს გათენებისას,
ამზადებს საჭმელს დიდ ქვაბებში და არ იცის რეცეპტი ერთი კაცისთვის.
ათი წელია არ ყოფილა ბავშვობის სახლში და არ უნახავს თავი წვერის გარეშე,
ხუთი წლის წინ ჩაიხედა ბოლოს სარკეში და ოთხი წელია არ დაურეკავს მეგობრებთან.
მამა ეფრემი ინახავს ორ ხელ ტანსაცმელს, როგორც ამას წესები ითხოვს,
ახალგაზრდობაში უსმენდა Lo-fi ჰიპ-ჰოპს, მაგრამ გრძნობდა, არსებობდა ამაზე მეტი,
ამიტომ ყოველი საღამოს მწუხრზე საგალობელი ჰიმნებით ივსებს სულის დანაკლისს,
როცა ბრაზდება, უჭირს ლოცვა და როცა ლოცულობს ავიწყდება თავისი ბრაზი.
მამა ეფრემი ყოველ დღეს კვდება საკუთარი თავის უარყოფისთვის
და თუ საძმოში მონოზვნები რწმენას ცხენის ნალების გვერდით ჭედავენ,
მამა ეფრემი რწმენას ეზოს ყვავილებთან ერთად უვლის.
 
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.