ხელების მღვიმე





პოეზია

ხელების მღვიმე




ხელების მღვიმე
 
a)
       ბოროტება ალბათ პირველქმნილია, თუკი
                             კატასტროფა შეიცავს ასტრებს
         და კატასაც და სტროფს და, თითქმის
                                    ტრფობას,  რა
           მონსტრფობაა, ყველა სიზმარს რომ
                                     კოშმართან რითმავს?
b)
   მე ვახორციელებ ვარსკვლავების კვდომას   ასე
ვჭრი გულჭრილს შუბლის დიდ ხეში   და
                     ვეშვები რუბოკაი კიბეზე რომელიც
           აკავშირებს ტვინს—ხერხემალს—
                      თესლს, ო ეს რეგიონალური
   მატარებელი, ასე იაფი, თითქმის
                                  უფასო, უსწორმავალი ასე
                       მჭიდროდ დასახლებული უცხო
    სხეულებით    და მე? უბილეთო. . .
                             მაგრამ როგორმე მომიწევს
გადახდა, ვიცი           სისხლით. . .თესლით. . .ნათლობით. . .
                              ჩვენ ვინათლებით თესლით
                   და პირით, მეორე ნათლობა, რომ მერე
                                    უკან შევბრუნდეთ, ნათლობა, რომ
სული გავუშვათ, ავხსნათ,           იგივე, რომელიც  გამოვიბით
            ცალმხარეს  მეში, მეორე ბოლო მივაბით
                         ჯოჯოხეთს        ჭიპლარქმნილი
      რომელიც აზრს მისცემს ჩემს
უაზრო დაბადებას           და მაინც რაღაცით მომიწევს
                                 გადახდა (ბინძური
            იატაკი ამბობს :  უნდა ითქვას რამე
ნაკბეჩ მსხალზე, რამე
გასრესილ ბუზზე ბლექბერნის ლექსში        (whish
                   they'd stop calling  
me names, ამბობს ამაღამ ქრისტე
ნუშემეხები       ეუბნება
               მეძავს, რომელსაც უწინ იცნობდა, რომელმაც
                                                                 (იგივე
       კაცი
                                                              რომელმაც
                                                          უთხრა სხვა გოგოს
                                                             ტალითა კუმი)
  ითქვას რამე მოკლულ მწერზე, რამე
   შეუჭმელ ხილზე, რა ვთქვა
                     ამაზე? ვთქვათ, fill pity
for me, i'm so thirsty
                          for eat
   და ვინ
   დღეს
   იტყვის
   რას      (იკითხა არტომ  (იკითხა ვინ?  (იკითხა არ
ცერთი კითხვა კითხვას არ სვამს
          არაფერს სვამს—still thirsty. . .
და იგივეა ეს? რაც:                              და ვინ
                                                             დღეს
                                                             იტყვის
                                                             რა
   არაა იგივე, არაფერი
არაფერს მაძლევს
      არც არაფერი რამეს
    უტოლდება, მაგრამ ვიცი
როგორმე მომიწევს
გადახდა                                    ) ღმერთო, შენ
ხარ სამყაროს ღერძი თუ ისაა
შენი                    მე შენსავით უფეხსაცმლო
           მივედი              ლუნარულ კრატერამდე
ოდესმე რომ დაარქმევენ კრალ მაიალს     ჩემი
                 და არა გინსბერგის და არა სელინის
ხათრით, ცხადია             საიდანაც, ძველი
          ღმერთი მოჩანს—მის საძინებლებს ჯერაც
ანიავებენ ძიძები, მაგრამ, ვეტყოდი, ასე, რომ
                  შემეძლოს: თუ ყველაფერი ყარს
                          ალბათ ცხვირს სჭირს
   რამე ან ძველი ღმერთის ჰოლოკოსტია
       ვეტყოდი, რომ შემეძლოს, მოსეს: თუ ღმერთმა
ათი მცნების ნაცვლად უბრალოდ იძახა „აი, მოსე!“
           და შენ ვერ გაიგე ეს
  რას ნიშნავს, ნიშნავს: არ გითხრა როგორ უნდა
               იცხოვროთ შენ და შენმა
       ხალხმა, უბრალოდ
                   წაიკითხე უფლის სიტყვა
  უკუღმა, როგორც მე მითხრა
                     ვაიეხომ: search the meek
pig, და ვიხილე, წამსვე, სიტყვა seek სიტყვა-სოკო
        search’ის ჩრდილქვეშ, და მის
                   ქვეშ, კიდევ kiss) იქ
ეძინა, არ ეძინა     —ამ დროს სოკოს ქუდის ძირი
ფორმირდა ჯერ, როგორც ერთი ციცქნა
          ცნობიერი აზრი რის მერეც გამოუშვა
                 თავისი შხამი და გაილღო
კედელი               მაშინ ვიფიქრე: თუკი მეოცე იყო
          ჯოჯოხეთის სიკვდილი (ჰოლოკოსტი,
ჰიროშიმა) ოცდამეერთე ალბათ
                                   სამოთხის სიკვდილია (paradis artificiel  
                                  (უბედური რომ არ ვიყო, ცრუმორწმუნე
          არ ვიქნებოდი, ეუბნება
მთვარე ბავშვს, ბავშვი
ქალს, ქალი
      ანგელოზს      —ამდენი მახსოვს
      მახსოვს, „ვიხილე, ამბის ფრთების
      ღრუბლიდან აღმოცენება“
                                       სამყარო ატომებისგანაა ქმნილი და არა
                                       სამყარო ამბებისგანაა ქმნილი და არა
                                       სამყარო ამებებისგანაა ქმნილი და არა
                გული მფეთქავი ღრუბელი, გულის
    ცხოვრება მოგეცი, ალმაგო                    ჩამაწერინა:
    c)
   არის კაცი, რომელიც ცაში დგას
   რომელმაც მთისგან გამოძერწა ღმერთის თავი
                           ორი სახე აქვს ღმერთს და არცერთი
კეფა           კაცმა ღმერთს თმები ამოუყარა საფეთქლიდან
        მელოტი ღმერთი    მელოტი ღმერთი
კაცმა ყურებით დაიჭირა მელოტი ღმერთი
და ნისლი გაუთავა პირში
                                         ანდა ბოლო წამს უკან შეიბრუნა
თესლი           თითქოს სამყარო
          საწყისშივე შეიცავდეს
                                           თავის აღსასრულს
 
 
 
 
 
*
 
     არის ჩემი დანის ნაჭრილობევში სისასტიკე,
                 ეს ძალადობა  მარადასეახლოს
                           ჩემს ადამიანურ
          ბირთვთან?    ამ დანის, მისი
                                   თხელი პირის, რომლითაც
               ლიმონს ვჭრი—ლიმონი
                      ისეა დატვირთული ცხოველი
სულებით, რამდენიმე ზღვის ზღარბი შხეფი
                                      ჩვენს ნაზიარებ ჰაერში,
                        საკმარისი, ჩამეწვეთოს ამ
    თავისქალის აბაზანამდე, სადაც
                              წევს გუშინდელი ღამის
         სიზმარი, სადაც  ლამის ჯერაც ვერ
               ვაცნობიერებ ჩიტების ქაოტურ გუნდს,
                           დილის აივანს
     რომ ჰქონდა ჩემთვის—მათ გამოიგონეს
                    ამ დილის ენა, ჩიტების
              იდუმალი ენა . . . ჩემთვის? (მაგრამ
      ენა ყოველთვის ღამეა . . .       მე,
                         ლიმონს ვაჭრილობებ / ამჟამად
 ვუსმენ როგორ იქცევა
                    წყალი ორთქლად—ყველა ქმედება,
                        ყველა ხდომილება, თითქოს,
        თანაარსებობდეს ხუთივე
                           გრძნობაში, კრანიალურად
სპირალურად, ომფალურად, წამით
                                       გავლით და
        მათ მიღმა      —ასეთი და სხვა,
                  მსგავსი, ვერნალური და ტაქტილური
           ტრანსმიგრაციები         მგონი, უნდა
                       ამუნჯებდნენ ჩემს,
       ამ, ენას
 
 
 
 
 
*
 
     რომ შემძლებოდა გამოვაბამდი
                    ამ გაზაფხულის უგულო
              შუადღეს       თვალებს და ყვავილებს
                       ხილვას ამ წვიმის წვეთებს
       კაბად რომ ეცეკვათ  პირველი
                                და ბოლო ქალისთვის  რომ
                           იტანჯება, უბრალოდ ამ სამყაროოფობით
      ან რამდენი ხეწვიმა უნდა მომკვდარიყო
              ამდენი სიტყვისთვის       შენი ხის
                     გული უნდა გამეხსნა ან რამდენი
                              წვიმის გვერდი რომ
       მცოდნოდა დამხვდებოდა
  კურდღლის ტუჩი
            ბარმეიდმა რომ გამომაბა პირით ან
                    გაზაფხულის უხვი და ძუნწი
          ყვავილით   რომ
                            იწვევს ტყნაურის უცნაურ სიზმარს
                       ქარის ძილში      —მე ფუნგის  მოვიყვან
               ჩემს მაჯებზე   —ო რა ლამაზ
                                 მევიოლინეს მოგვცემდა
                         ეს და ჩემი მინდვრები      / და რა მშვენიერი
                საძაგელი სისხლის ნაპრალი ლამაზი
                                        მწვანეთვალებაგოგოს
             ტუჩისკუთხეში                —რა
                            ღრმული ღამეა!   (რომელმაც იმაღამ
ნება დამრთო, უკნიდან შევსულიყავი, მე გავათავე
                                    იმ ძარღვისშემცველ ვიწრო
                       ნაპრალში და პატარა სიკვდილი
        ვაკოცე მის ტატუირებულ, რბილ-
                                 მკვრივ კანს მხარზე
                                                         თუ შემიძლია
      ახლა სიტყვები შენს გადაღმა ვწერო?   თუ
                   ყველაფერი     ისე ერთწამს ხდება
             ისედაც    (სამერთწამება . . . "say
        naught but what heard
  by one wet mouth         თუკი მუსიკა
           ყურში გირჩება თუნდაც მას მერე რაც მოკვდები
მოკვდება             (ჩემო ზღვისზღარბმდუმარება
                   მილიონობით მეგობრულ მოკლე ჩართვებად   სანამ
        ვიღაც იწუნებს პეპლებს
               მზეზე—ორსულ მინდორზე
          გოგოს ალბათ რამის თქმა
                  უნდა მხარზე
        რომელიც სახელის ძილით ავლენს ჩაწევის
                         შავკვეცას ანდა რომელზეც წითელი
              პომადით / ჩინური მელნით დახატა
ლილითის სიგილი)         და ყველაფერი
               მწიფეა ჩურჩულით
                                      (ნუ დამეკარგები
    ან ლურჯ მთვარეს ნუ მოხვალ
                     ჩემთან ბოშაო      —დაბრუნდი ხვალ
        დილით       და ნარწყევს გაარღვევს თბილი და შორი
                                     ახლო ადამიანური სუნი          ღამის
                                                              ბოლომდე
 
 
 
 
 
მძინარე კაცი    არ ლაპარაკობს   (ჰენი, ჰენი
                            არაფერს ამბობს, ყველაფერს
                   სძინავს—მის ხელებს, თმებს, თბილად
             მის ტანს—მისი სუნთქვის გარდა—მისი სუნთქვით
                                         ღვიძავს გარშემოს, ყველაფერს—ოთახი
ცოცხალი მისი სუნთქვით       მის ტკივილს ალბათ
                                                      სძინავს ან მოგზაურობს
                                  მისუცოდინრად სხვა სულის სფეროში, მისი
                                                                 ტკივილი, შეიძლება
       ახლა კანტიკოა, ნომადური, ბუნდოვანი, ბოსტნეული ბლაგვი
                                     პირებით, ღამის
                                             ბუსუსა პირი : მის ტკივილს, იქნებ
                სძინავს ახლა, მძინარე კაცი   (ჰენი . . . ჰენი . . .   აღარ
   ითხოვს: მომცენ ქვა პურისთვის, ვინმემ—სპირტი
                      ხელისთვის      (მის ხელებს სძინავთ, მის პირს, მის
            ნერწყვს, ოდნავ ღიად, სძინავთ, რბილად, სძინავთ,  ის აღარ
     ამბობს, სახე დაიფარეთ, იგლოვეთ, აღარ
       იტყვის, დიდი პანი მკვდარია,
                          ძმებო, და მის თვალებს 
                სძინავთ . . . მის სისხლს,
          სძინავს, ძაღლ-ყურ-ძენას მის
                                სისხლში, სძინავს:    მის ხელებს
                      სძინავთ . . . შენი
    კოაგულა ხელი . . .
 
 
 
 
 
*
 
     კვერცხში როგორც
         მთვარის თვალში, უდაბნოში
                     სადაც სირინოზები გლოვობენ ხმის მოკვდინებას, განთიადის
          გასაღებით ასწავლის ჩიტნოტების გახსნას ამ
                                       დილის 6:53’ს, თითქოს ყოფნა
            იყოს მნიშვნელობა და არა კოლაჟი, თითქოს იყო
ნიშნავდეს ყოფნას და არა cut up, მთვარეს ცარა გრიმასა ჰქონდა
                  და მერე გაქრა  (გრიმასა? მთვარე?    მომდევნო
  საუზმე, დილის ყავა   ენის საზღვრები     კაბალისტური კალიგრამები
            ამ პრენატალური ცის ჩინეთზე    და უმყოფელად დაკარგული
       ძილის ენა მიედინა ხიდქვეშ პირველი
                          და ბოლო ნიშნის ხელები რომ კრავენ         აქედან, ყოველი
         განვლილი   უძილო განთიადი,  ამის ტყუპები,  ფეხმძიმედ
                                    ყველა მომდევნო ტყუპის მოგონებებზე—არაფერი
უფრო „ბუნებრივი“ ვიდრე მსგავსი „წინასწარ
                                       მეტყველება ყოველთვის ნაგვიანებია, ყველასთვის
      ტაუტოლოგია, გამეორება, ლოცვა
                           როგორც დამპალი ხილი        არცერთ
                  პირველ სიტყვას არასდროს აზრი არ აქვს, აზრი
                             ლპობაა   ამ მატლი ამ
              ხილში, ჩვენ          მხოლოდ უაზრობა გვინდა,
                                                    ვჭამოთ,   ჩვენი
                 ცარიელი სკივრით, ო ჩვენი
                         მარად ფუყე პირები
 
 
 
 
 
ყვავილი (რობერტ კელის, თავის 82’ე წლისთვის)
 
 
და რა არის, ნეტა, ყვავილი, წაღმა ამობრუნებული?
                         საშო?
         ვარსკვლავი?
მემ’შოზ, პოეზიის კართან
—ამიტომაა, რომ ორგაზმი ვერ იტყუება:
როგორც თესლი არ მოდის უმიზეზოდ, აგრეთვე ვერც
      საშო, რადგან არსებობს
                  ამობრუნებული ყვავილი:
  ყვავილედი   ტარო    ნიუკა
                     ლელქაში    ფრთათეთრა თუ რა
           რომელიც იფურჩქნება საშოში        როცა კი
სადმე              გოგო ათავებს და
   თუკი თქვენ ეთაყვანებით, და ასე დანაშაულებრივად,
       თქვენს სიმდიდრეებს
       თქვენს ოქროულობას
             თქვენ ნაგებობებს
              თქვენს გამოგონილ, თქვენმიერვე, მიწის ნაჭრებს და ნაჭრის ალმებს
      რატომ მათ არ შეუძლიათ მაშინ ეთაყვანონ თავიანთ ქვებს, ხეებს
ამ პეტრებს, არბოლებს, ამ ფერთა ძელებს, 
           და იმას რაც ესმით როცა უსმენენ იმას რაც აქვთ
         მე მხოლოდ ის
მინდა შენს კანს რომ ვეთაყვანო შენს ჩუმ კანს შენს მკვრივრბილ
კანს შენ ძვლებზე ზედგადაკრულს შენ ძვლებზე რომლებშიც
                              მგონია სანთლად ანთია შენი
ალმა                                                    როცა მიყურებ
         მე მხოლოდ ის მინდა
           ხვრელს ვეთაყვანო
                                            ნუ გაიცინებ:
                                       რომ მდომოდა მეთქვა საშო ვიტყოდი საშო
      რომ ვამბობ ხვრელი მასვე ვგულისხმობ:     ამ ხვრელს ყველა:
ვარდისგან რომ მიიღება: თუ ვარდს კვლავ წაღმა ამოაბრუნებ:       
(“rose is a hole turned inside out”—კელიმ მიმახვედრა, რას ნიშნავს,
რომ ჭეშმარიტად არ არსებობს ფაქტები, ანდა უკეთ, არსებობს,
როგორც ხეები, მაგრამ ესეც ხომ მოჩვენებაა, მხოლოდ ზედაპირი,
სინამდვილის კანი, როგორც ყვავილი, რადგან ფაქტსა და იმას შორის,
რაც არის, განსხვავება ზუსტად ისაა, რაც განსხვავება ვარდა და ხვრელს შორის:
ხვრელი არის ვარდის სარჩული, და ვარდი ხვრელია, სინამდვილეში,
მაგრამ გადმობრუნებული, და ვხედავთ ვარდს, ამიტომ, იქ
სადაც ხვრელს უნდა ვხედავდეთ, :                                აქციო ყველა ცრუ
ვარდი კვლავ ხვრელად და შიგ ჩაიხედო
                                                                 არის მგონი პოეზია
                                                            ყვავილედი   ტარო    ნიუკა
                                                          ლელქაში    ფრთათეთრა თუ რა
რომელიც იფურჩქნება საშოში        როცა კი
სადმე              გოგო ათავებს          voilà

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.