In Tempore senectutis





პოეზია

In Tempore senectutis




დაბერებისას, ჩემი თვალები არ გიმზერენ ჰორიზონტს იქით,
ჩეროში, ქარის ზუზუნისგან დასუსხულ სხეულს.
მესაიდუმლევ ჩემი გულის, ნუ ატირდები, 
როცა აჩრდილებს დაინახავ ძველ შეცდომათა 
უდარდელობის მანტიაში, გლახ, გამოხვეულს.
 
 
დავბერდები და გაცივდება სამყაროს ცეცხლი
ჩემი სული კი ანეტაროს შენმა გაცნობამ. 
დროის გრიგალში გამოვლილის და გატანჯულის,
როგორც ყვავილის, რომ მობეზრდა ქარში ანცობა.
დავბერდებით და ყველა ნისლი გადაიწვიმებს.
 
დაბერებისას თუ კი გახსოვს ის სიყვარული, 
რომ გადაარჩენს, რაც სამყარომ შანთით დადაღა
და გაგინათოს ზამთრის შავი, ქუში დღეები,
სასა დაგიტკბოს, ვით ბარძიმის ტკბილმა ბადაგმა.
მეტად მაამებს შენზე ფიქრი, ვიდრე ბადაგი.
დაბერებისას... 
 
 
 
თარგმანი: ნიკოლოზ შაფაქიძე
 

თანამედროვე ფილოსოფია, ლიტერატურა, ესეისტიკა, სიურრეალისტური გლემი, ჰორორი,პორნოგრაფიული ზღაპრები, პოლიტიკური პროვოკაციები, ძლიერთა ამა ქვეყნისათა შეურაცხყოფა... ასევე კიბერ-კულტურა, ქართული გლ(ი)ამური, ურბანული ფოლკლორი, მედია-კრიტიკა, შავი იუმორი, შოკი და ა.შ.