ავტორები | რედკოლეგია | გამოწერა | კონტაქტი
შემთხვევითი მასალა
ლიტ. უწონადობა
 სიახლეები
პროზა
პროზა

ბავშვების საშობაო წერილები სატანას

მეთ პესეტი | 26.12.2014

ვინაიდან განსხეულებული ბოროტება ვარ, ამიტომ კომპიუტერს არ მოგცემ! მე მარკ ცუკერბერგი არ ვარ (იქნებ ვარ? ვხუმრობ, არ ვარ). მაგრამ შენ თუ ნამდვილად გინდა სამსახური, რომელიც მოგცემს საშუალებას, ბლომად ფული აკეთო სწრაფად და ამორალური გზებით (რაც უფრო შთამბეჭდავია, ჩემი აზრით), შენ შეგიძლია ადგე და გამომიგზავნო შენი რეზიუმე. მე მყავს რამდენიმე ძალიან ახლო მეგობარი კომპანია Goldman Sachs-ში.

პროზა

საახალწლო მოთხრობა ბავშვებისთვის

ლაშა მილორავა | 24.12.2014
 

-         დეეე, ნაძვის ხეს როდის დავდგამთ?

-         მოვა მამა სახლში და გავშლით, ლუკა. ნუ ღელავ, არსად გაგვექცევა, - იღიმის.

-         როდის მოვა?

-         ნუ წუწუნებ. ხო იცი, გვიანობამდე მუშაობს.

 

პროზა

კლიმატკონტროლი - მხოლობითში

ილია დობაძიშვილი | 16.12.2014
 
ბენის მანქანაში ვზივართ, რომელიც ერთადერთია რაც მამის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობით ხვდა წილად, დიდი არაფერია 2003 წლის მოდელია, უფრო კონკრეტულად კი თეთრი ფერის თვალშისაცემად ნაავარიევი TOYOTA Tacoma. თუმცა საათზე მეტია აქ ვსხედვართ, ბენი ეს წამია სავარძლებს გათბობისკენ მოუწოდებს, არ ვიცი ამ დროს ყველაზე გულწრფელად რომელი დეტალი ფუნქციონირებს: გაფართოების სარქველი, თუ კომპრესორი, თუ ამაორთქლებელი, თუ გამაშრობელი, თუ კონდენსერი, თუ ვენტილატორი, თუ ყველა ერთად ან ერთმანეთის წინააღმდეგ; მე მხოლოდ მსმენია ამის შესახებ; აი დანამდვილებით კი ერთი ის ვიცი მხოლოდ რომ, ბენის მიერ მითითებულ ტემპერატურას, ტყავის სავარძლები არ აყოვნებენ.
პროზა

ნიკუშას ყვერები

ლაშა მილორავა | 15.12.2014

ნიკუშა 22 წლისაა და თითქმის ყოველ დილით პირში მკვდარი კატის გემოთი იღვიძებს, რადგან წინა ღამით ბიჭებთან ერთად ოთხ ლარიანი არაყი დალია, ზემოდან კი შებოლილი ყველი დააყოლა. გაღვიძებისას ნიკუშა პირველ რიგში ფიქრობს იმაზე, თუ რა ადრე გაიღვიძა და კიდევ ერთი საათი თვალებდაჭყეტილი წევს ლოგინში, ჭერს უყურებს და ახლა უკვე ფიქრობს იმაზე, თუ რას არ გააკეთებს დღეს. მაგალითად: დღეს ნიკუშა არავითარ შემთხვევაში არ დაიწყებს ვაკანსიების ძებნას თუნდაც ინტერნეტში და ამას არც ხვალ გააკეთებს, ისევე როგორც ზეგ და მასზეგ, რადგან სამსახური ისეთი პონტია, ან თავისით მოვა, ან ვაბშე არაფერი.

პროზა

უცხოთა შორის

იაკობ მანსვეტაშვილი | 12.12.2014

ყუმბარა მთვარესთან მივიდა ახლო და გაჩერდა, თითქოს ჰაერში დაეკიდაო. დარჩა ესე, ვეღარც მთვარისკენ წავიდა და ვეღარც დედამიწისკენ წამოვიდა... მიხვდნენ ამერიკელები თავის შეცდომას, მაგრამ რაღას უშველიდნენ. თურმე ნუ იტყვით, ცოტა ანგარიშში მოტყუებულიყვნენ და ზარბაზანი პატარა დეეჭირათ. რა მოუვიდა იმ კაცს, რომელიც ყუმბარაში ჩასვეს, დღესაც არ იციან. ამბობენ, ამერიკელები მთელის "ექსპედიციის" გაგზავნას აპირებენ ამ კაცის საძებნელად და მთვარეზე.

პროზა

გარეწარი იოანეს ჩანაწერები

თაზო ნარიმანიძე | 08.12.2014
ბავშვობაში სხვა ბავშვების ასაკს უპრობლემოდ ვხვდებოდი. ეხლა პირიქით არის: ზრდასრული ადამიანების ასაკს ვხვდები უპრობლემოდ და ბავშვების ასაკის გამოცნობა კი ძალიან მიჭირს. ალბათ ეს ის ამბავია, ადამიანი ყველაფერს თავისი თავიდან გამომდინარე რომ განსაზღვრავს.
 
პროზა

სისხლიანი მერი

ოთარ პერტახია | 05.12.2014

 საჭის მართვასაც მასწავლი? კევსაც მიყიდი? შოკოლადის ნაყინითაც გამიმასპინძლდები? თმასაც დამახვევინებ? არ მაბურთავებ? ნაზად მომექცევი? არ დამაჩმორებ? მკერდს არ დამიბურჯგნი? არ შემისრუტავ? დროსაც გაჭიმავ? სივრცეს გაბერავ? აქეთ-იქით... ჰაერსაც მოიმარაგებ? დედას არ შემაგინებ? ჩემს ნათესავებსაც არ აგინებ? არ დამაბერებ? (ყვირის) და თუ დამაბერებ, ხომ მომკლავ, დანით ხომ დამკლავ! სისხლით გათხვრილს, სიკვდილის წინ შენს დუნდულებს ხომ მაჩვენებ? 

პროზა

ნამდვილი ქართული ოცნება

დათო სამნიაშვილი | 16.11.2014

გასროლა, შემდეგ კიდევ ორჯერ გაისმის მსგავსი ხმა, პატრიარქ–მონარქი ძირს გდია. ორი ტყვია გულში, ერთი შუბლში. ბრბო არ შემდგარი აქტით უკმაყოფილოდ და შეშინებული გაჰყვირის. მე ვერავინ მამჩნევს. რამდენმე წამში ბრბო კვლავ მშვიდდება და აქეთ–იქით იფანტება. ჩემ წინ გდია გაციებული პატრიარქ–მონარქი და მას გვერდით უწევს დასახიჩრებული და გათელილი არსება, რომელიც ოდესღაც გოგო უნდა ყოფილიყო. მხოლოდ ახლა ვხვდები, რომ მე ხელი კვლავ ჯიბეში მაქვს, ეს მე არ მიქნია, მე არ მისვრია. ბრბომ მკვლელი უკვე დასაჯა და გვამი იქვე მიაგდო.

პროზა

ზამთრის დეპრესია

თაზო ნარიმანიძე | 30.10.2014

არა, რა კაცმა სამი რამე უნდა გააკეთოს: სახლი ააშენოს, შვილი გააკეთოს და ხე დარგოსო. ბავშვობაში მახსოვს მეზობელმა მითხრა. არც სახლი ამიშენებია, არც ბავშვი მყავს. ერთადერთი ხე მაქვს დარგული და მეამაყება. ამ ყველაფერს რომ თავი დავანებო, შვილი ძალიან მინდა. იოანე მეუბნება, შვილის დაბადება სასწაულიაო. მაგაზე მაგარი ბედნიერება არ არსებობსო. მეც მინდა შვილი მყავდეს, მეც მინდა ბედნიერი ვიყო. ამას კიდე ის მიზეზი აქვს, რომ მარტო აღარ ვიქნები. ანა კი ჩემთან არის, მაგრამ მაინც მარტო ვარ. თან ის არის უცნაური, რომ ბავშები პროცენტულად უფრო ქალებს უნდათ და კაცები უარყოფენ. ჩემს შემთხვევაში კი პირიქით არის.

პროზა

მოკვდები საქართველოში

ივა ფეზუაშვილი | 20.10.2014

სიკვდილი ფაქტი არ არის. სიკვდილი პროცესია, ხანგრძლივი და ალბათ დამღლელი. ჩემი დიდი ბებია ორი თვის განმავლობაში ცდილობდა მომკვდარიყო.  ჩემი დიდი ბებია ფოლკლორისტი იყო, მაგრამ ლექსების და სიმღერების ნაცვლად სიზმრის ახსნებს აგროვებდა. მწვანეყდიან რვეულში მხოლოდ სიზმრის ის ახსნები გადაჰქონდა, რომლებიც საქართველოს ყველა კუთხეში ერთნაირი იყო.