ავტორები | რედკოლეგია | გამოწერა | კონტაქტი
შემთხვევითი მასალა
ლიტ. უწონადობა
 სიახლეები
პროზა
პროზა

ტომეკი

ანა ჭეიშვილი | 14.02.2015

და უცებ უსიამოვნო შეგრძნება გამიჩნდა. ხო, მთელ სხეულში, ძალიან ღრმად, ყბებში, კუჭთან, ფეხის თითებში. საშინელი შეგრძნება, მესამე რომ მოსაწევად გადიოდა და დიდი, გაბუღული სიცივე შემოქონდა, იმ შეგრძენებას გავდა, ოღონდ უარესი იყო. და მხოლოდ ამის მერე, ხო ამ შეგრძების მერე ვიფიქრე, რომ მე და ტომეკი იქნება სულ არ ვიყავით მარტო მე და ტომეკი და იქნებ, როცა ვამბობ „არც ერთი“   ჩემიდან, ტომეკიდან და მესამიდან გამორიცხვა უნდა ვიგულისხმო. იქნებ საერთოდაც სულ ასე ვიყავით, იქნებ სულ სამნი ვიყავით, იქნებ მესამე სულაც არ იყო მესამე.

პროზა

ისტორიის სახელმძღვანელო დამწყებთათვის

ლაშა მილორავა | 09.01.2015
ჭარის ლეკებთან ომის შემდეგ, ერეკლე მეორე და მისი ამალა, გადაღლილი მიუყვებოდა საინგილოს ერთ-ერთ ვიწრო ორღობეს. მეფის ბედაური, მდიდრულად გაწყობილი, თავად ერეკლესავით თავაწეული მიაბიჯებდა ხრიოკზე. ფლოქვების სინთეზური ხმა ერთ დიდ და გრძელ ემბიენტად ქცეულიყო, რეჩიტატივად მეომრების დროგამოშვებითი პატრიოტული შეძახილები და მეფისთვის ხოტბის შესხმა რომ ახლდა თან. თვითონ მეფე, მხრებში გამართული, თავზე სპარსული ქუდით, მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, თუ რაოდენ გადაღლილიყო. მიუხედავად ამისა, გული სიამაყით ევსებოდა, - ლეკთა დამარცხება ნამდვილად არ გახლდათ უმნიშვნელო და ყველასათვის ასე ადვილად განსახორციელებელი საქმე.
პროზა

ბავშვების საშობაო წერილები სატანას

მეთ პესეტი | 26.12.2014

ვინაიდან განსხეულებული ბოროტება ვარ, ამიტომ კომპიუტერს არ მოგცემ! მე მარკ ცუკერბერგი არ ვარ (იქნებ ვარ? ვხუმრობ, არ ვარ). მაგრამ შენ თუ ნამდვილად გინდა სამსახური, რომელიც მოგცემს საშუალებას, ბლომად ფული აკეთო სწრაფად და ამორალური გზებით (რაც უფრო შთამბეჭდავია, ჩემი აზრით), შენ შეგიძლია ადგე და გამომიგზავნო შენი რეზიუმე. მე მყავს რამდენიმე ძალიან ახლო მეგობარი კომპანია Goldman Sachs-ში.

პროზა

საახალწლო მოთხრობა ბავშვებისთვის

ლაშა მილორავა | 24.12.2014
 

-         დეეე, ნაძვის ხეს როდის დავდგამთ?

-         მოვა მამა სახლში და გავშლით, ლუკა. ნუ ღელავ, არსად გაგვექცევა, - იღიმის.

-         როდის მოვა?

-         ნუ წუწუნებ. ხო იცი, გვიანობამდე მუშაობს.

 

პროზა

კლიმატკონტროლი - მხოლობითში

ილია დობაძიშვილი | 16.12.2014
 
ბენის მანქანაში ვზივართ, რომელიც ერთადერთია რაც მამის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობით ხვდა წილად, დიდი არაფერია 2003 წლის მოდელია, უფრო კონკრეტულად კი თეთრი ფერის თვალშისაცემად ნაავარიევი TOYOTA Tacoma. თუმცა საათზე მეტია აქ ვსხედვართ, ბენი ეს წამია სავარძლებს გათბობისკენ მოუწოდებს, არ ვიცი ამ დროს ყველაზე გულწრფელად რომელი დეტალი ფუნქციონირებს: გაფართოების სარქველი, თუ კომპრესორი, თუ ამაორთქლებელი, თუ გამაშრობელი, თუ კონდენსერი, თუ ვენტილატორი, თუ ყველა ერთად ან ერთმანეთის წინააღმდეგ; მე მხოლოდ მსმენია ამის შესახებ; აი დანამდვილებით კი ერთი ის ვიცი მხოლოდ რომ, ბენის მიერ მითითებულ ტემპერატურას, ტყავის სავარძლები არ აყოვნებენ.
პროზა

ნიკუშას ყვერები

ლაშა მილორავა | 15.12.2014

ნიკუშა 22 წლისაა და თითქმის ყოველ დილით პირში მკვდარი კატის გემოთი იღვიძებს, რადგან წინა ღამით ბიჭებთან ერთად ოთხ ლარიანი არაყი დალია, ზემოდან კი შებოლილი ყველი დააყოლა. გაღვიძებისას ნიკუშა პირველ რიგში ფიქრობს იმაზე, თუ რა ადრე გაიღვიძა და კიდევ ერთი საათი თვალებდაჭყეტილი წევს ლოგინში, ჭერს უყურებს და ახლა უკვე ფიქრობს იმაზე, თუ რას არ გააკეთებს დღეს. მაგალითად: დღეს ნიკუშა არავითარ შემთხვევაში არ დაიწყებს ვაკანსიების ძებნას თუნდაც ინტერნეტში და ამას არც ხვალ გააკეთებს, ისევე როგორც ზეგ და მასზეგ, რადგან სამსახური ისეთი პონტია, ან თავისით მოვა, ან ვაბშე არაფერი.

პროზა

უცხოთა შორის

იაკობ მანსვეტაშვილი | 12.12.2014

ყუმბარა მთვარესთან მივიდა ახლო და გაჩერდა, თითქოს ჰაერში დაეკიდაო. დარჩა ესე, ვეღარც მთვარისკენ წავიდა და ვეღარც დედამიწისკენ წამოვიდა... მიხვდნენ ამერიკელები თავის შეცდომას, მაგრამ რაღას უშველიდნენ. თურმე ნუ იტყვით, ცოტა ანგარიშში მოტყუებულიყვნენ და ზარბაზანი პატარა დეეჭირათ. რა მოუვიდა იმ კაცს, რომელიც ყუმბარაში ჩასვეს, დღესაც არ იციან. ამბობენ, ამერიკელები მთელის "ექსპედიციის" გაგზავნას აპირებენ ამ კაცის საძებნელად და მთვარეზე.

პროზა

გარეწარი იოანეს ჩანაწერები

თაზო ნარიმანიძე | 08.12.2014
ბავშვობაში სხვა ბავშვების ასაკს უპრობლემოდ ვხვდებოდი. ეხლა პირიქით არის: ზრდასრული ადამიანების ასაკს ვხვდები უპრობლემოდ და ბავშვების ასაკის გამოცნობა კი ძალიან მიჭირს. ალბათ ეს ის ამბავია, ადამიანი ყველაფერს თავისი თავიდან გამომდინარე რომ განსაზღვრავს.
 
პროზა

სისხლიანი მერი

ოთარ პერტახია | 05.12.2014

 საჭის მართვასაც მასწავლი? კევსაც მიყიდი? შოკოლადის ნაყინითაც გამიმასპინძლდები? თმასაც დამახვევინებ? არ მაბურთავებ? ნაზად მომექცევი? არ დამაჩმორებ? მკერდს არ დამიბურჯგნი? არ შემისრუტავ? დროსაც გაჭიმავ? სივრცეს გაბერავ? აქეთ-იქით... ჰაერსაც მოიმარაგებ? დედას არ შემაგინებ? ჩემს ნათესავებსაც არ აგინებ? არ დამაბერებ? (ყვირის) და თუ დამაბერებ, ხომ მომკლავ, დანით ხომ დამკლავ! სისხლით გათხვრილს, სიკვდილის წინ შენს დუნდულებს ხომ მაჩვენებ? 

პროზა

ნამდვილი ქართული ოცნება

დათო სამნიაშვილი | 16.11.2014

გასროლა, შემდეგ კიდევ ორჯერ გაისმის მსგავსი ხმა, პატრიარქ–მონარქი ძირს გდია. ორი ტყვია გულში, ერთი შუბლში. ბრბო არ შემდგარი აქტით უკმაყოფილოდ და შეშინებული გაჰყვირის. მე ვერავინ მამჩნევს. რამდენმე წამში ბრბო კვლავ მშვიდდება და აქეთ–იქით იფანტება. ჩემ წინ გდია გაციებული პატრიარქ–მონარქი და მას გვერდით უწევს დასახიჩრებული და გათელილი არსება, რომელიც ოდესღაც გოგო უნდა ყოფილიყო. მხოლოდ ახლა ვხვდები, რომ მე ხელი კვლავ ჯიბეში მაქვს, ეს მე არ მიქნია, მე არ მისვრია. ბრბომ მკვლელი უკვე დასაჯა და გვამი იქვე მიაგდო.